Masters of Horror - seizoen 2

The Black Cat van Stuart Gordon

Begin dit jaar besprak ik het eerste seizoen van Masters of Horror. Inmiddels heb ik de tweede (en naar verluidt laatste) seizoensbox bekeken. Om met de skeletten in huis te vallen, S2 is niet half zo goed als S1, maar als je rondwroet kun je een paar pareltjes ontdekken.
Op de eerste dvd begint Dario Argento met Pelts op vertrouwd onsmakelijke wijze met bonthandelaar Jake (verdienstelijk gespeeld door Meat Loaf) die betoverende wasbeerhuiden ontdekt waarmee hij de ultieme bontjas hoopt te creëren. Alleen komen de velletjes van spookwasberen en daarmee beginnen de akeligheden. Een naargeestige episode die expliciet onderschrijft dat er bloed kleeft aan de bonthandel. Nu staat horror niet gelijk aan gore effecten (iets wat de makers van alle stompzinnige Hostel-achtige wanproducten niet lijken te begrijpen), maar Argento weet er regelmatig zoiets uitzinnigs van te maken dat je niet kunt nalaten erom te glimlachen. Zo wordt in Pelts iemands gezicht finaal weggehapt door een berenklem. Niet echt een ep voor kijkertjes met een zwakke maag. Leuke bijrol voor John Saxon.
In Family van John Landis, de andere aflevering op de eerste dvd, speelt een andere bekende lobbes een psychopatische buurman, namelijk George Wendt (Cheers). Landis kiest een luchtige stijl, hoewel er toch enig onbehagen uitgaat van Norm als getikte buur die uiteindelijk een koekje van eigen deeg krijgt. Best aardig maar niet opzienbarend.
Het tandenknarsen begint met de tweede dvd, want zowel Pro-Life van John Carpenter als The Damned Thing van Tobe Hooper vind ik ondermaats. Pro-Life begint nochthans goed met Ron Perlman (Hellboy) als de streng gelovige Dwayne die zijn zwangere tienerdochter uit een abortuskliniek probeert te krijgen, maar zodra we de kliniek betreden gaat de episode stuurloos tenonder met een opeenstapeling van ongeloofwaardige scènes. Teleurstellend. Net als Hoopers adaptatie van het gelijknamige verhaal van Ambrose Bierce. Een of ander kwaad verandert de inwoners van een Amerikaans gehucht in moordenaars, maar ook hier gaat de aflevering na een sterke opening volkomen de mist in. Daar helpt geen CGI of Ted Raimi als priester aan.

Valerie On the Stairs van Mick Garris

Op de derde dvd komen we in beter vaarwater terecht. Mike Garris, de initiatiefnemer van de serie, lijkt met Valerie On the Stairs een van de betere seizoensverhalen voor zichzelf te hebben gehouden. De episode is gebaseerd op een verhaal van Clive Barker (die op de extra's bromspreekt alsof ie net een slof sigaretten heeft opgerookt) en handelt over een jonge schrijver die verblijft in een pension voor pulpschrijvers. Al snel wordt hij lastig gevallen door een mooie meisjesverschijning die hem smeekt haar te helpen. Ze blijkt het fantasieproduct te zijn van het schrijverscollectief, maar hun verbeelding heeft ook een duivelse macht in het leven geroepen. In dit geval Tony Todd (Candyman) met een make-up die doet denken aan de gedenkwaardige duivel in de cultklassieker Häxan uit 1921. Garris is geen groot visueel regietalent, maar op de kracht van het verhaal weet hij het mysterie vakkundig rond te spinnen tot aan het mooie slotakkoord. In de bijrollen zien we onder meer Christopher Lloyd (Back To the Future).
De andere episode op de dvd, Right To Die, snijdt een heikel onderwerp aan: euthanasie. In dit geval gaat het over Abby die gruwelijk is verbrand bij een auto-ongeluk en sinds die tijd diep in coma ligt. Bij elke hartstilstand treedt ze tijdelijk uit haar lichaam om haar kwelgeesten een lesje te leren. Een tot nadenken stemmende aflevering met Martin Donovan in een goede rol als de overspelige echtgenoot van Abby, maar helaas komt regisseur Rob Schmidt met een plotkronkel aan het eind die alles opeens in een ander daglicht stelt. Dat is net zo'n domper als een moordmysterie waarbij de dader in de laatste akte uit een hoge hoed wordt getoverd.
Over de eerste ep op de vierde dvd, Dream Cruise van Norio Tsuruta, kan ik heel kort zijn: een langdradige, vermoeiende mix van westerse en Japanse horror, met als engerd - zucht - een geest met lang, sluik zwart haar. Na de eindeloze reeks films die inspeelden op het succes van Ringu kun je hier niet meer mee aankomen. Het acteerwerk van Daniel Gillies is op z'n zachtst gezegd niet geweldig en de 'making of' toont de reden waarom: regisseur Tsuruta verstond geen woord Engels en Gillies geen woord Japans. Dat is lastig communiceren en hun droomcruise lijkt ter plekke geïmproviseerd.
Gelukkig wordt de dvd redelijk gered door Stuart Gordons bewerking van Edgar Allan Poe's The Black Cat, met een glansrol van Jeffrey Combs (Re-Animator) als de schrijver. De stijl is bewust klassiek gehouden, wel met indringende close-ups (zoals het priemende oog van Poe's uitgever, een leuke referentie aan The Tell-Tale Heart) en het kleurenpalet zodanig verbleekt dat je het gevoel krijgt naar een film in zwart-wit te kijken. In deze adaptatie is het Poe zelf die kampt met een writer's block, zijn doodzieke vrouw, een drankverslaving en tergende armoede, totdat hij in de waan raakt dat zijn zwarte huiskat het huis heeft vervloekt. De rest laat zich raden en de episode is best schokkend voor kattenliefhebbers als je ziet wat het beestje wordt aangedaan. De 'making of' biedt gemoedsrust: de huiskat werd gespeeld door drie katten die ieder een kunstje konden en voor de rest is gebruikgemaakt van CGI en een radiografisch pluizenbeest. Gordon kon het jammer genoeg toch niet laten om er twee overbodige splattereffecten in te gooien. Al zijn die zeer effectief in een anderszins sfeervol en suggestief verhaal.

The Screwfly Solution van Joe Dante

Dvd vijf opent met een van de sterkste afleveringen van dit seizoen: The Screwfly Solution van Joe Dante. Een intelligent sf-horrorverhaal dat misogynie tot de uiterste consequentie voert als een buitenaards virus alle heteromannen aantast, met als ziekteverschijnsel: ze vermoorden alle vrouwen. Dat brengt op wereldwijde schaal de voortplantingscyclus van de mensheid in gevaar. Zal het virologen Alan (Jason Priestley) en Barney (Elliott Gould) lukken om het virus een halt toe te roepen? Het apocalyptisch gevoel wordt in een uurtje prima overgebracht en het drama krijgt een menselijk gezicht binnen het gezin van Alan, met Kerry Norton in een mooie hoofdrol als Alans vrouw die zich genoodzaakt ziet zichzelf en haar dochter tegen haar echtgenoot te beschermen. Bij vlagen een briljante episode.
Hetzelfde geldt niet voor het gemakzuchtige The V-Word van Ernest Dickerson. Het begint heel sfeervol als twee tieners inbreken in een mortuarium, maar we hebben het al honderden malen gezien. Michael Ironside scoort als de vampierbeheerder van het mortuarium in elk geval hoog in het lijstje belachelijkste ondode aller tijden: een oud-leraar die rondsjouwt met het skelet van een paraplu en à la Lugosi mompelt over stemmen in de nacht. Als de jongens gevampiriseerd zijn, zakt het niveau zienderogen naar dertien-in-een-tienerdozijn. Dan rest je niets anders dan wachten op de onvermijdelijke emmer met effecten die in dit soort inspiratieloze zooi altijd over je heen wordt gekieperd bij wijze van grote climax. Van dik hout zaagt men planken, geen goede tv-afleveringen.
Tot slot de drie episodes op de laatste dvd. Tom Holland (Child's Play) komt in We All Scream For Ice Cream met de ijsco verkopende clown Buster (een onherkenbare William Forsythe). Nu zijn clowns al eng, maar Buster is ook nog eens teruggekeerd om zich te wreken op de jongetjes die hem dodelijk hebben laten verongelukken. De schoffies zijn inmiddels vader geworden en de spookclown komt na zonsondergang langs in zijn ijscokar om voodoo-ijsjes aan hun kinderen uit te delen. Zodra de kroost erin hapt smelt hun vader. Geestig bedacht en vermakelijk zolang het duurt.
Regisseur Brad Anderson gooit het over een serieuzere boeg met de psychologische horror van Sounds Like. Chris Bauer is uitstekend gecast in de rol van Larry die geknakt is na de dood van zijn zoontje en last heeft van een hypergevoelig gehoor. Vliegenpootjes op een ruit klinken in zijn oren als kletterende paardenhoeven op een tegelvloer, dus geen wonder dat hij op den duur gek wordt. Hoe krijgt hij het stil in zijn hoofd? De tweede hoofdrol is weggelegd voor de puike sound design die essentieel is om de groeiende wanhoop van Larry tot uitdrukking te brengen. Een episode die het predikaat 'meesterlijk' dubbel en dwars verdient.
Als laatste hebben we The Washingtonians van Peter Medak. Eigenlijk geldt hier hetzelfde als voor de ijscoclown van Tom Holland, het uitgangspunt is tamelijk amusant: George Washington, de eerste president en grondlegger van de VS, was een kannibaal! Zoiets lees je niet zo snel in de geschiedenisboeken, maar Mike (Johnathan Schaech) ontdekt het geheim in een briefje van GW himself dat hij bij toeval in het huis van grootmama vindt. Het genootschap The Washingtonians, een overijverig clubje GW-fans dat ook kannibalisme bedrijft, wil koste wat het kost voorkomen dat de wereld erachter komt, zodat Mike en zijn gezin hun leven niet meer zeker zijn. Op zich een onderhoudende aflevering, met een prachtig nagebouwde eetzaal uit de tijd van Washington, maar echt spannend wil het niet worden. Wel onsmakelijk.

Als geheel zou ik dit seizoen nog net een kleine voldoende geven, maar ik ben er niet rouwig om als dit het laatste seizoen van de horrormeisters blijkt te zijn. Er wordt al in herhaling gevallen en een deel van de episodes mist de nodige inspiratie of een sterk scenario.

Heerlijk cultavondje

Ik heb lang gewacht op Sinterklaas, maar aangezien hij en zijn pieterbaas mijn schoorsteen voorbij zijn gegaan, moest ik mezelf vermaken met een dvd-triootje uit de ramsjregionen.

THE MIGHTY PEKING MAN (1977)

Als eerste op het programma de cult classic The Mighty Peking Man. Wat krijg je als je King Kong combineert met Sheena of the Jungle? Juist! Dan krijg je dit zeer amusante pulpwerkje van The Shaw Brothers, met een man in een gorillapak die in oude Toho-traditie maquettes mag platstampen (ditmaal in India en Hong Kong). Fay Wray werd voor deze gelegenheid verruild voor blond oogsnoepje Evelyn Kraft, die zich in tarzanbikini alle aandacht van de reuzenaap laat welgevallen.
Quentin Tarantino was er behoorlijk mee ingenomen, want hij zorgde er persoonlijk voor dat de film een rerelease kreeg in de US of A. Dit om aan te geven hoe hoog de cultstatus is van dit melige pretpakket uit de jungle. GeeJee kijkt geen pulp om de pulp. Althans... niet altijd. 7/10

SPASMO (1974)

Met een beetje geluk kun je deze sfeer- en stijlvolle giallo van Umberto Lenzi nog ergens in de ramsjbakken opduikelen. Laat je alleen niet te veel wijsmaken door de (erg fraaie) retrohoes waarop wordt gekraaid dat Spasmo dezelfde stijl voert als Donnie Darko.
Al krijgt hoofdpersonage Christian (Robert Hoffman) ook last van desoriënterende waandenkbeelden na een ontmoeting met de mysterieuze Barbara (Suzy Kendall). Op slag van de kaart gaat hij met de blonde B mee naar een motelletje, waar een onguur sujet met pistool zichzelf ongevraagd toegang verschaft tot hun badkamer. Christian weet de indringer te overmeesteren maar schiet hem bij de worsteling tegen de tegelvloer. Het lijk blijkt later spoorloos verdwenen... en het wordt nog geheimzinniger, want wie hangt toch al die neergestoken paspoppen op?
Een sterk staaltje Cluedo in Italiaanse cultstijl, met een soundtrack van Ennio Morricone. 8/10

DESTINATION MARS! (2006)

Met Monarch of the Moon maakten de broertjes Lowry een parodie op de sf-serials die vroeger in de bioscopen waren te bewonderen. Ditmaal nemen ze sf-pulpfilms uit de jaren '50 op de hak, met name cultwerkjes à la Plan 9 From Outer Space. Hun marsfilm is opgedragen aan Ed Wood Jr., dus dan weet je het wel.
Als de mensheid begint te klooien met atoomwapens wordt dat het vrouwelijk marsvolkje te gortig en zoeft hun schotelvlootje naar de Aarde. Uiteraard wacht hen daar een hartelijk onthaal in de vorm van pief-paf-poefende legertanks, maar er is één aardling die de totale vernietiging van de Aarde door de marsvrouwen kan afwenden: Bob Harris (Blane Wheatley).
Dit is eigenlijk de film die Mars Attacks! van Tim Burton had moeten zijn. Bijzonder geestige parodie, te meer omdat alle acteurs het serieus spelen en de hilarische dialogen zonder blikken of blozen uit hun mond krijgen. Marsrobots gaan na een tik op hun metalen bol tegen de vlakte; de rechercheur in de vertrouwde regenjas zwaait in het rond met zijn dienstpistool alsof het een onschuldige zuurstok is; de gekke geleerde speelt inderdaad gek en zijn sullige labassistent heeft driedubbele jampotglazen in zijn brilmontuur laten zetten; een verliefd koppeltje barst wang aan wang los in zoet gezang; vliegende CGI-schotels die nog altijd van bordkarton lijken; en last but not least, een paar kortgerokte marsvrouwtjes met zapguns.
Afijn, je begrijpt inmiddels over wat voor soort productie het gaat. En zo niet: DM! heeft ook nog een mooie website in de aanbieding. 8/10

Duivelse nonnen

Mother Joan of the Angels (Matka Joanna od Aniolow; Polen, 1961)
Regie: Jerzy Kawalerowicz
Acteurs: Lucyna Winnicka (Mother Joan), Mieczyslaw Vojt (Father Jozef Suryn)

Dvd-labels als Second Run en Eureka! brengen de mooiste, half vergeten films uit op het zilveren schijfje. In dit geval een sublieme filmbewerking van de historisch gedocumenteerde 'bezetenheid' van een nonnenklooster in Loudon, Frankrijk in 1634.
Regisseur Jerzy Kawalerowicz heeft dit onderwerp meteen op indringende cinematografische wijze gebruikt om vraagtekens te zetten bij de dogmatische opvattingen van de kerk. "Het is een liefdesverhaal over een man en een vrouw die kerkgewaden dragen, en wier religie hen niet toestaat elkaar lief te hebben. De duivels waardoor deze personages worden bezeten zijn de uiterlijke manifestaties van hun onderdrukte liefde," aldus de regisseur.
Zo bezien is dit niet alleen een griezelig geloofwaardig en wonderschoon in beeld gebracht relaas over moeder overste Joanna en haar zusters die worden bezocht door Satan, en later priester Jozef die de duiveluitdrijving moet uitvoeren, maar ook een tragische liefdesgeschiedenis, waarbij de priester zich opoffert door Satan (met het eerste begin van een kus) in zichzelf te laten komen om zijn geliefde haar zielenrust te schenken.
Het bijzonder fraaie camerawerk van Jerzego Wojcika maakt optimaal gebruik van de zwart-wit composities, en het blijft een mooie omdraaiing van klassieke beeldverwachtingen dat juist de "demonische" nonnen in spierwitte habijten rondlopen (en zo indrukwekkend uit de donkere kloostergangen komen glijden), terwijl de mannelijke duiveluitdrijvers allemaal in het gitzwart gekleed zijn.
Na The Exorcist (1973) is dit ongetwijfeld de beste film over bezetenheid die ik heb gezien. En als cinematografisch meesterwerk dat prachtig speelt met licht en duister zoals dat nooit in een kleurenfilm zou kunnen, wint Mother Joan het van de latere filmklassieker.
Het is interessant om te zien dat de "spider walk", die in de 2000-versie van The Exorcist werd toegevoegd, hier ook voorkomt... zij het veel geloofwaardiger als moeder overste haar rug kromt in het midden van de kerk en op handen en voeten demonisch blijft grinniken. In MJ neemt de priester tevens de bezetenheid op zich om zich daarna buiten zinnen van een trap af te storten. Die scène besloot The Exorcist maar is hier opnieuw geloofwaardiger omdat er geen SFX aan te pas komen.
Erwtensoep en rare gromstemmen hoef je dus niet te verwachten in dit meesterwerk, dat het beslist verdient om uit de vergetelheid te raken. Een must-see voor liefhebbers van de betere horrorfilm.

Mother Joan (Second Run DVD)

Nachtrit (2006)

O, o, o, mijn blog komt door deadlinetijd weer aandacht te kort. Toch iets zeggen over Nachtrit die ik op dvd heb bekeken. Robert De Niro in Taxi Driver de ultieme taxichauffeur in een film? Frank Lammers vind ik minstens zo fantastisch als Dennis, een taxichauffeur die zich diep in de schulden steekt voor een vergunning die na een wetswijziging geen ene moer meer waard is. Achtergrond is de taxi-oorlog in Amsterdam, maar dit is toch vooral het persoonlijk drama van een burgerman die een tot mislukken gedoemde strijd aangaat tegen een systeem dat 'm het leven onmogelijk maakt.
Door die thematiek plus de combinatie van "volkse" gevoelsmomenten (mede dankzij het mooie gebruik van René Riva's smartlap 'Ik pluk 'n ster voor jou') en schokkende thrillerelementen ga ik zelfs zover om Capra meets Tarantino te roepen. Wat kan mij het schelen. Een intense, grimmige maar ook heel menselijke thriller. Feilloze regie van Dana Nechushtan, prima script van Franky Ribbens en ijzersterk geacteerd. De Robusta-koffiescène is nu al net zo klassiek als de mayo-scène uit Pulp Fiction. Ook heerlijk om Lammers en Fedja van Huêt weer samen te zien spelen, want sinds Wilde Mossels, nog zo'n poldermeesterwerk, horen de twee tot mijn favoriete Nederlandse acteurs. Instappen voor Nachtrit? Ja!

Trailer Nachtrit

The Woods (2006)

Lucky McKee heeft bij mij al de nodige krediet opgebouwd met May en Sick Girl (toch wel mijn favoriete aflevering uit het eerste seizoen van Masters of Horror). Dit is zijn tweede speelfilm en die handelt over een meisjesinternaat in een afgelegen behekst woud. Niet bepaald een origineel gegeven, maar goed... Heather (Agnes Bruckner) wordt door haar ouders niettemin afgeleverd bij het internaat dat met strenge hand wordt geleid door de onbewogen Miss Traverse (Patricia Clarkson). En jawel... in de eerste nacht dienen zich enge fluisterstemmen en nachtmerries aan.
The Woods lijkt in het eerste uur soms een milde, bovennatuurlijke variant van The Magdalene Sisters, zij het zonder nonnen. McKee is niet iemand die kijkers meteen een griezelfestijn geeft en alles rustig opbouwt. Op zich een positief punt, maar niet als het verhaal te zwak is om zo'n trage opbouw te rechtvaardigen. The Woods blijft te lang in het vrijblijvende rondwaaien en komt pas tot leven zodra de paps van Heather (Bruce Campbell in een bijrol zonder franje) terugkeert en Heather de confrontatie met Miss Traverse aangaat. Na een reeks fraaie shots en een uitmuntende hospitaalscène moet je constateren dat McKee nog steeds over talent beschikt. Hopelijk wordt dat de volgende keer wél gekoppeld aan een verhaal dat de moeite van het vertellen waard is.

Trailer The Woods

Ober (2006)

Na het teleurstellende Grimm keert Alex van Warmerdam met Ober terug naar zijn oude droogkomische niveau. Hij speelt de ober Edgar wiens leven letterlijk getikt raakt door een scenarioschrijver (Mark Rietman) die klap na klap uitdeelt vanachter zijn laptop: Edgar wordt opgescheept met een bedlegerige vrouw, een liefdeloze affaire, asociale maffiaburen en lastige klanten. Tot hij het niet meer pikt en verhaal gaat halen bij de schepper van zijn wereld.
Erg komisch; de twee niveaus van bestaan worden in de film inventief door elkaar gevlochten; puik geacteerd. Te midden van de goede bijrollen wil ik toch Pierre Bokma als gewelddadige zakenklant en René van 't Hof als stokoud winkelvrouwtje (een hilarische scène!) eruit lichten.
Ik blijf Abel en De Noorderlingen koesteren, maar Ober hoort zeker in de top-drie van beste Van Warmerdams. Aanrader.

Trailer Ober

Revengers Tragedy (2002)

Soms vind je in de ramsj merkwaardige dvd's. Zoals deze toneelverfilming van cultregisseur Alex Cox (Repo Man, Sid & Nancy) van The Revenger's Tragedy, een wrekerstragedie van Charles Middleton uit 1606.
Vindici (Christopher Eccleston) is een Hamleteske wreker wiens geliefde is vergiftigd door de machtige Duke (Derek Jacobi met kek zonnebrilletje en paarse nagellak) omdat zij niet wilde bezwijken voor de vorstelijke lust van de hertog. Tien jaar na dato keert Vindici terug om de hofhouding van de Duke te infiltreren en zo wraak te nemen op het liederlijk gezelschap. Hij weet zich op te werpen als de persoonlijke lijfwacht van Lussurioso, de oudste zoon van de hertog (Eddie Izzard), maar die heeft weer een wellustig oogje laten vallen op Castiza (Carla Henry), de zus van Vindici.
Cox giet er zoals gewoonlijk een excentriek sausje overheen. Hij transponeert de tragedie uit de tijd van Jacobus I naar een Engeland in de nabije toekomst, waar Big Brother via reclameborden lijkt mee te gluren en tafelvoetbal volkssport nummer één is geworden. De futuristische mise-en-scène blijft door het lage budget heel beperkt, maar toch ademt het eenzelfde sfeer uit als de apocalyptische wereld in films als Escape From New York. De bizarheid van RT schuilt deels in het voorkomen van personages. Zo loopt Izzard rond met twee valse wimpers op zijn onderste oogleden en de jongste hertogbroertjes zouden niet misstaan in een muziekvideo van Madonna. Uiteraard is het decadente uiterlijk in dit geval exemplarisch voor het morele verval van de personages. Eccleston is als Vindici zo'n beetje het enige personage dat aan dergelijk verval is ontkomen, zoals blijkt uit de openingsscène waarin hij in een bus vol ontbindende lijken arriveert in de desolate wijk van de Duke.
Revengers Tragedy is en blijft een cultwerkje à la Cox, zeker niet ieders smaak, toneelmatig en bomvol Shakespeariaanse dialogen (ondertitels zijn hier geen overbodige luxe), maar wel goede rollen van Eccleston, Jacobi en Izzard.

You Tube: Revengers Tragedy (fragment)

Le Salaire de la Peur (1953)

Er blijven altijd filmklassiekers die ik nog niet had gezien. Zoals dit truckeravontuur van Henri-Georges Clouzot. Yves Montand speelt, in zijn eerste grote dramatische rol, een van de vier chauffeurs die voor een Amerikaanse oliemaatschappij een lading nitroglycerine moet vervoeren naar een afgelegen olieveld. En dat in een krakkemikkige vrachtwagen zonder schokdempers. Er volgt een bange rit door een met obstakels bezaaid landschap, en met zo'n licht ontplofbare lading kan elke kuil of hobbel de laatste zijn.
Terecht een klassieker. Mooie rollen, meesterlijk opgebouwd, onvergetelijke scènes en vooral spannend, spannend, spannend.

Bride and Prejudice (2004)

De BBC-serie naar het beroemde boek van Jane Austen zal wel altijd onovertroffen blijven, met Colin Firth als een perfecte Mr Darcy. Als je Austens klassieker toch weer wilt verfilmen, moet je er dus een originele draai aan geven.
B&P is een verwesterde Bollywood-bewerking van de regisseuse van Bend It Like Beckham. Leuk en charmant, al blijft de toon boeketreeksachtig. Jammer ook dat Martin Henderson als Darcy niet beschikt over het charisma om die rol gewicht te geven. Aishwarya Rai speelt een mooie Lalita (de Indiase Lizzie) en Lost-fans kunnen hun hart uiteraard ophalen aan een dansende en zingende Naveen "Sayid" Andrews.
Met westerse musicalnummers en voetnootdialogen die Indiase tradities bijlichten, is Bride and Prejudice geen pure Bollywood, wel een sympathieke introductie tot de wereld van masalafilms.

Trailer Bride and Prejudice

Dromen over Jupiter

Nog een maandje en mijn vertaling van Ted Simons Dreaming of Jupiter is afgerond. Op dit moment hobbel ik al bladerend achterop Teds motor door Azië. De Engelse uitgave en Duitse vertaling verschijnen komende maand en Ted lijkt het inmiddels aardig druk te krijgen met zijn promotietoer. Eind juni komt hij ook naar de Lage Landen geronkt voor de promotie van de Nederlandse vertaling bij Uitgeverij Sirene. Op de website Jupitalia kun je al zijn verrichtingen volgen.
Ik moet eerlijk zeggen dat je na het lezen van zijn klassieke motorreisboek Jupiter's Travels, en nu weer Dromen over Jupiter, zelf zin krijgt rond de wereld te crossen op een motor. Het mooie aan de reisboeken is toch dat je erin gaat geloven dat je het ook zou kunnen - zelfs al heb je nog nooit van je leven op een motor gereden.
Ted Simon vormde ook de inspiratiebron voor Long Way Round met acteurs Ewan McGregor en Charley Boorman. Beide motormuizen stappen dit jaar opnieuw op hun stalen ros voor een nieuwe serie. Voor zover ik weet is LWR in Nederland nooit op de buis verschenen, maar de eerste reeks is wel op DVD verkrijgbaar.

Trailer Long Way Round

The Legend of Zorro (2005)

Zeven jaar na The Mask of Zorro knoopte Antonio Banderas opnieuw het Zorro-maskertje voor in dit uitstekende vervolg. Catherine Zeta-Jones keerde eveneens terug als Elena, de geliefde van de volksheld, en Zorro's edele viervoeter Tornado kleppert weer de stofwolken vanonder de hoeven.
Dit soort vervolgfilms weet mijn vertrouwen in sequels enigszins te herstellen. Legend levert nu precies wat je van een dergelijk westernavontuur mag verwachten. Flitsende degenactie, goed opgebouwd plot (en complot), mooie art-direction, een ouderwets spannende finale, een snufje humor plus een vleugje romantiek. Alle klassieke elementen zijn aanwezig en worden strak in de hand gehouden door regisseur Martin Campbell. Niet moeilijk zitten doen en gewoon je verhaal vertellen. Zo kan het ook. En zo hoort het ook.
Zorro Returns? ZZZZZZZ!

Trailer The Legend of Zorro

Superman Returns (2006)

Sequels en remakes. Waarom trap ik er elke keer in? Om met het kryptoniet in huis te vallen, Superman Returns is mij erg tegengevallen. Origineel is het al niet, deels is het een regelrechte kopie van Richard Donners definitieve meesterwerkje over Superman met Christopher Reeve. Al zal Bryan Singer dit vast verkopen als een eerbetoon aan die film, maar intussen zit je toch naar iets te kijken wat je al eerder en 100 x beter hebt gezien.
Kevin Spacey mag kaalbol Luthor spelen maar verbleekt bij Gene Hackman. Voeg daarbij de lengte van de film (waarom moet het zo ontzettend lang duren allemaal?), het nationalistisch toontje, de nogal zwaar aangezette christelijke symboliek van Superman als verlosser van de mensheid en een niet bijster opwindende finale en je hebt een gaapverwekkende blockbuster erbij. Qua spektakel is er één goede scène, die met het vliegtuig, maar dat is echt niet genoeg voor een superheldenfilm van 154 (!) minuten. De rest van de film zijn vermoeiende pogingen tot uitdieping van de relatie Lois Lane en Superman.

Superman Returns? Ik dacht het niet.

Trailer Superman Returns

Syriana (2005)

Dat de olieindustrie een wereld is met smerige spelletjes hoeft niemand te verbazen. Ik sta dan ook niet te kijken van Syriana waarin de Amerikaanse grootkapitalisten en overheidsdiensten het olieparadijs in het Midden-Oosten bestoken met hun handelsmotto: het doel (winst maken) heiligt alle middelen (corruptie, moord).
Syriana volgt in het complotweb een viertal mensen met hun verhaallijnen. Eerlijk gezegd vond ik het niet altijd duidelijk wie nu wat vertegenwoordigde, maar simpel gezegd komt het erop neer dat George Clooney als spion opdracht krijgt prins Nasir (Alexander Siddig) te ontvoeren omdat de prins zijn land wil hervormen en met die ambitie de voor Amerika lucratieve oliehandel in gevaar kan brengen. De prins krijgt op zijn beurt advies van Bryan Woodman (Matt Damon), een vertegenwoordiger van een oliemaatschappij die juist dollartekens in de ogen krijgt bij de gedachte met de prins samen te werken. En Christopher Plummer speelt de baas van een advocatenbureau die zich er ook tegenaan moeit. Tja, de namen vliegen je in het begin om de oren in talloze blabla-scènes en de personages blijven niet meer dan figuranten. Dat vind ik toch een minpunt. Syriana blijft op die manier heel zakelijk en rationeel. Emotionele betrokkenheid wordt bijna onmogelijk gemaakt.
Dit soort films staan inmiddels bekend als hyperlinkfilms. Veel personages wier levens of acties elkaar op enig moment kruisen. Traffic was er eentje. Babel is er nog een. Je moet ervan houden, ik ben er niet zo'n liefhebber van, maar hyperlinkfilms moeten op zijn minst enige transparantie en overzichtelijkheid bieden wil je als kijker de draad niet kwijtraken. Daar schort het mijns inziens in Syriana aan en dat lijkt me te wijten aan de onervaren regie van Stephen Gaghan. Gaghan was de scenarist van Traffic, ook zo'n film maar dan over drugshandel en daarin lukte het onder regie van Stephen Soderbergh wel om naar het menselijk niveau af te dalen. Gaghan laat dat grotendeels liggen. Mooi voorbeeld is de scène waarin George Clooney wordt gemarteld in Beiroet en een montageknip later zie je 'm opeens in een ziekenhuisbed in Washington liggen. De rest moet je als kijker invullen. Nu hoeft niet alles uitgelegd te worden, maar narratieve sprongen die hele oceanen in een flits overbruggen maken Syriana er niet begrijpelijker op.
Conclusie: een goede (deels fictieve) reportage over de schandalen achter de oliehandel, alleen minder geslaagd als speelfilm.

Trailer Syriana

The Promise (2005)

Een Chinese sprookjesfilm van Kaige Chen, de regisseur van Farewell My Concubine. Het weesmeisje Qingcheng wordt door een godin voor de keus gesteld: een verschoppeling blijven of een mooie prinses worden. Zo'n keus is snel gemaakt zou je denken. Alleen zal Qingcheng als prinses nooit de ware liefde kennen. De vloek van het liefdeloos bestaan kan alleen ongedaan worden gemaakt als Qingcheng de tijd kan terugdraaien tot aan het moment waarop ze haar besluit heeft genomen.
The Promise is niet zo perfectionistisch georkestreerd als de megaproducties van Zhang Yimou (Hero, House of Flying Daggers), maar de vergelijking gaat ook mank omdat je een fantasyfilm niet kunt beoordelen met de meetlat van die Oosterse vechtkunstspektakels. Kijkers die zoiets verwachten zullen bij The Promise van een koude kermis thuiskomen. Al zitten er fraaie confrontaties in, zoals een robberpartijtje met rondcirkelende kamerschermen. Wonderlijk genoeg vond ik de grof ogende CGI sterk bijdragen aan de fantasiesfeer, het zijn soms net matte paintings die de achtergrond met verfstreken duiden en niet streven naar fotorealisme.
Mooi vertier wat GeeJee betreft, waarin verhaal en fantasie voorop staan. Promise schurkt aan tegen de stijl van Tsui Hark: rijke verbeelding, actiescènes die zichzelf niet serieus nemen (soms lijkt het wel een renkoekoekcartoon) en speciale effecten met rafelranden. Als extraatje krijg je er een toef romantische slagroom bij.

Trailer The Promise

Monarch of the Moon (2005)

"Now you listen to me, Moon Nazi!
Nobody invades America on my watch."

Weinigen zullen hem kennen, maar Yellow Jacket heeft Amerika keer op keer van de ondergang gered. Als gevechtspiloot viel hij in handen van de nazi's die hem bij een experiment per ongeluk transformeerden tot een superheld die macht heeft over wespen. Zodra het land van de vrijheid in nood verkeert, sjort Yellow Jacket aan zijn propeller en snort hij door de lucht om snode plannen te verijdelen.
In deze lowbudgetparodie op Amerikaanse serials uit de jaren veertig en vijftig moet de wespenheld het opnemen tegen de As van het Kwaad en zijn aartsvijandin uit het land van de rijzende zon: Dragonfly. De duivelse geisha collaboreert met de nazi's, beschikt over Japbots en heeft ook nog een doemsdagstraal in de aanbieding om de VS van de kaart te vegen. Kan Yellow Jacket het land van Uncle Sam redden? Zelfs als Dragonfly slechts een pion blijkt te zijn van de maanmonarch?
Deze onafhankelijke productie van de broertjes Lowry, uitgebracht onder de vleugels van Dark Horse Indie, zou je supermelig kunnen noemen, maar als je fan bent van oude serials als Flash Gordon en Radar Men from The Moon is het óók supergeinig. Het acteerwerk is toepasselijk knullig en de CGI-effecten lijken soms uit de graphics-middeleeuwen te komen. Hoort bij de lol. Evenals de spierballentaal van de zwart-geel gestreepte superheld. Te midden van alle nonsens weet Kimberly Page toch indruk te maken als de fraai uitgedoste Dragonfly; en Blane Wheatley speelt Yellow Jacket met eenzelfde flair als Buster Crabbe. Al heb ik Crabbe nog nooit met een sigaret in de mondhoek zien opstijgen in een zwarte walmwolk.
Filmcriticus Leonard Maltin noemde Monarch de film die Sky Captain and the World of Tomorrow had willen zijn. Nu vond ik Sky Captain vermakelijk, en Monarch ook, maar dit avontuur van de wespenheld is en blijft lowbudget (met alle beperkingen vandien) en in feite gewoon een ouderwetse serial, bestaande uit 6 afleveringen van elk zo'n 20 minuten, gemaakt met moderne middelen. Op de dvd is Monarch ook te bekijken in zwart-wit. Speciaal voor nostalgische kijkers als GeeJee.

Trailer Monarch of the Moon

Die Büchse der Pandora (1929)

Vergeet Greta Garbo, Marlene Dietrich of Marilyn Monroe, de enige echte femme fatale in de filmgeschiedenis blijft Louise Brooks als Lulu in dit meesterwerk van Georg Wilhelm Pabst. Met haar zwarte helmkapsel groeide Brooks in de jaren twintig van de vorige eeuw in een mum van tijd uit tot het stijlicoon van de roaring twenties, maar nergens schroeide haar erotisch geladen aanwezigheid zo veel brandplekken in het filmdoek als in Die Büchse der Pandora (Engelse titel: Pandora's Box).
Lulu is een ex-danseres die als een onvangbare passievlinder van de ene man naar de andere fladdert en daarbij een spoor van gebroken harten en verwoeste levens achterlaat. Niet in het minst haar eigen leven, want het noodlot brengt uiteindelijk Jack the Ripper op haar pad.
Een klassieker over onbedwingbare hartstocht die voortkomt uit het soort liefde dat iedereen ten gronde richt. Brooks werd onder de bezielende regie van Pabst een mirakel dat nog steeds inspireert, fascineert en de kijker volkomen wegblaast.

Eerbetoon aan Pandora's Box

Memoirs of a Geisha (2005)

Fraai ogende verfilming van de bestseller van Arthur Golden over Chiyo, een meisje dat door haar vader wordt verkocht aan een geishahuis en onder de naam Saruyi uitbloeit tot een beroemde geisha in Japan. Ik heb het boek niet gelezen, dus in hoeverre de film trouw blijft aan het papier weet ik niet, maar de filmversie wordt onderhoudend verteld.
Mooie plaatjes, goed acteerwerk (Li Gong spat zoals vanouds van het scherm), hoewel het ongetwijfeld een romantiserend beeld van de geisha's geeft. Al wist de film mij niet echt diep in het hart te treffen, toch zeer de moeite van het bekijken waard. Kijk uit naar de prachtige sleutelscène waarin The Chairman de kleine Chiyo hoop geeft en de sneeuwdans.

Trailer Memoirs of a Geisha

Pirates of the Caribbean 2 (2006)

Wat doe je als een film een enorme kaskraker wordt? Juist... sequels draaien om meer gouden dubloenen in de piratenkist van de studio te krijgen en dat is met Dead Man's Chest grandioos gelukt. Helaas valt niet hetzelfde te zeggen over de kwaliteit. Dit soort publieksfilms hoeft echt geen hoogstaande filmkunst te zijn, maar de zoektocht naar de schatkist van Davy Jones, de octopuskapitein van de Vliegende Hollander en heer over het verwoestende zeemonster de Kraken, wordt over te veel zeemijlen uitgesmeerd en eigenlijk alleen amusant in een handvol actiescènes.
Het scenario rammelt als een sleutelbos en de eerste drie kwartier vond ik erg ongeïnspireerd en ronduit kinderachtig (de inboorlingen). Tegen dergelijk materiaal is zelfs een lustig erop los schmierende Johnny Depp als Jack Sparrow niet bestand. Zodra Bill Nighy als Davy Jones ten watertonele verschijnt (leuke rol met dank aan mooie CGI) lijkt het lang de goede kant op te gaan en zowaar nog spannend te worden (een hoogtepuntje is toch het zwaardgevecht op een rollend waterrad), maar na het slotspektakel met de Kraken gaat alles als een nachtkaars uit. Ofwel: regisseur Gore Verbinsky geeft alleen een schot voor de open boeg van het derde deel, Pirates of the Caribbean: At World's End.
En shiver me timbers... ik ben nu toch benieuwd hoe het afloopt met Captain Jack. Ik hoop alleen dat het slotdeel teruggrijpt op de klassieke charme van het origineel, want die wordt in dit deel node gemist.

Trailer Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest

Tsotsi (2005)

De Zuid-Afrikaanse film die vorig jaar de Oscar voor beste niet-Engelstalige film heeft gewonnen. Ik kan wel zien waarom, want dit verhaal over jeugdgangster Tsotsi in een van de townships in Johannesburg heeft een nogal sentimentele inslag.
Het leven van Tsotsi verandert als hij bij een autoroof een vrouw neerschiet en later ontdekt dat haar baby achterin zit. Tsotsi ontfermt zich over het wurm en wordt daarmee emotioneel teruggevoerd naar zijn eigen kindertijd. We zien in flashbacks hoe het zover met hem heeft kunnen komen. Geïnspireerd door de onschuld van het prille wezentje wordt hij gedwongen het te beschermen en zo het goede te doen. Zo'n thema gaat erin als koek bij een Oscar-commissie, maar eerlijk is eerlijk... het is mooi opgebouwde film en bij het slot kwamen bij mij ook de waterlanders. Verwacht alleen geen snoeihard misdaadepos over gangsterjongeren in de krottenwijken.

Trailer Tsotsi

Masters of Horror Vol. IV-VI

Imprint van Takashi Miike

Als je de eerste drie dvd's van Masters of Horror bespreekt, moet je dat ook doen met de resterende dvd's in de box. Daar gaan we dan:
Imprint van Takashi Miike is nooit uitgezonden in de VS. Of dat nu ligt aan de martelscène (al toont Miike zich mild in vergelijking met Audition en vooral de martelporno van Ichi the Killer) of de gevoelig liggende abortusscène? Ik weet het niet. Miike's ep blijkt wel de meest filmische episode van seizoen 1. Een Amerikaan (de miscaste Billy Drago) zoekt zijn Japanse geliefde en komt op een bordeeleiland waar zij zich moet bevinden. Hij ontmoet een verminkte prostituée met een groot geheim, die prachtig wordt neergezet door Youki Kudoh (Memoirs of a Geisha). Een mooie en soms zenuwslopende episode. Jammer dat Drago niet goed in zijn vel lijkt te acteren.
Pick Me Up van Larry Cohen is een geestig verhaal over een concurrentiestrijd tussen twee seriemoordenaars. Vooral geestig vanwege de glansrol van Michael Moriaty die hier eenzelfde droogkomisch personage aflevert als in Cohens kostelijke monsterfilm Q - The Winged Serpent. David Carradine memoreert in een interview dat hij die film altijd 'The chicken that ate New York' noemde. Wat illustreert dat je het aan Cohen kunt overlaten om iets absurds met veel flair en humor op het scherm te krijgen.
Lucky McKee is een jonkie op horrorgebied maar hij wist zo veel indruk te maken met May dat hij Sick Girl mocht afleveren. Angela Bettis (uit May) speelt insectenprof Ida die verliefd wordt op hippiemeisje Misty. De relatie bloeit op als een romantische komedie uit de jaren vijftig, heerlijk, maar een ontsnapt reuzeninsect zorgt voor een onaangename wending. Dit is een meesterlijke aflevering. Innemend, geestig, breekbaar, onbehaaglijk, met angstaanjagende momentjes en uitmuntend acteerwerk. Misschien wel mijn favoriet van S1.
Haeckel's Tale van John McNaugton viel mij tegen. McNaughtons enige aanspraak op de titel horrormaestro blijft Henry: Portrait of a Serial Killer. Na die mokerslag heeft hij weinig meer gedaan in het genre en met HT grijpt hij terug naar de Hammer-films. Het wist mij helaas niet te overtuigen, want ik zie een Amerikaan die krampachtig probeert een regisseur als Terence Fisher na te bootsen. Zonde, want het verhaal van Clive Barker over een vrouw die alleen door haar dode geliefde bevredigd kan worden had een ontroerende episode kunnen opleveren over een onmogelijk verlangen. Nu neigt het naar rommelig Hammer-plagiaat.
Tobe Hooper schiet in Dance of the Dead behoorlijk uit zijn visuele slof. Dat bedoel ik positief, want de psychedelisch langsratelende beeldenstormpjes sluiten perfect aan bij de beleving van de drugsgebruikende hoofdpersonages. Een post-apocalyptische vertelling (geschreven door de zoon van Richard Matheson) waarin de doden na een injectie tijdelijk hun motorische functies tentoon mogen spreiden voor het joelende publiek van de Doom Room. De spreekstalmeester wordt door Robert "Freddy" Englund neergezet als sinistere kloon van Joel Grey uit Cabaret. Wilkommen, bienvenue, welcome...
Fair Haired Child van William Malone bewijst opnieuw dat je met een authentieke visie op een clichématig gegeven een mooie ep kunt afleveren. Een gestoord echtpaar ontvoert jongeren en sluit hen op in hun kelder. Ze hebben een deal gesloten met een demoon om hun overleden zoon terug te krijgen. Of dat lukt? Beetje Faustiaans allemaal. Opvallende rol van Lori Petty (Tank Girl). Visueel zitten er prachtige momenten in. Vooral de schokkerige sluipgang van de demoon in de stijl van Murnau's Nosferatu is genieten.
In de dvd-box is Chocolate van Mick Garris de hekkensluiter. Garris gaat nu misschien de geschiedenis in als de initiator van deze serie, maar hij is bekend door veel verfilmingen van Stephen King, zoals de mini-series The Shining en The Stand. In Chocolate krijgt Jaimie (Henry Thomas, jaja... Elliot uit ET) hallucinaties waarin hij in het lichaam van een mooie blondine lijkt te belanden. Wie is die mysterieuze vrouw? En wat doe je als je haar ook nog een moord ziet plegen? Zeer onderhoudend. Al vond ik de sfeer meer een Tale of the Unexpected dan een Tale of Horror.
Wat moet je dan na 13 episodes concluderen over het eerste seizoen van Masters of Horror? Toptelevisie.

Voor trailers: www.mastersofhorror.nl