Dutch Star Con 2008

De eerste dag van de Dutch Star Con in Berkel-Enschot zit erop. Toch weer twee leuke handtekeningen gescoord...

Laurie Goode als MUTT in Doctor Who: The Mutants (1972)

Mike Edmonds als Aughra in The Dark Crystal (1982)
gesigneerd in De wereld van het donkere kristal

Masters of Horror - seizoen 2

The Black Cat van Stuart Gordon

Begin dit jaar besprak ik het eerste seizoen van Masters of Horror. Inmiddels heb ik de tweede (en naar verluidt laatste) seizoensbox bekeken. Om met de skeletten in huis te vallen, S2 is niet half zo goed als S1, maar als je rondwroet kun je een paar pareltjes ontdekken.
Op de eerste dvd begint Dario Argento met Pelts op vertrouwd onsmakelijke wijze met bonthandelaar Jake (verdienstelijk gespeeld door Meat Loaf) die betoverende wasbeerhuiden ontdekt waarmee hij de ultieme bontjas hoopt te creëren. Alleen komen de velletjes van spookwasberen en daarmee beginnen de akeligheden. Een naargeestige episode die expliciet onderschrijft dat er bloed kleeft aan de bonthandel. Nu staat horror niet gelijk aan gore effecten (iets wat de makers van alle stompzinnige Hostel-achtige wanproducten niet lijken te begrijpen), maar Argento weet er regelmatig zoiets uitzinnigs van te maken dat je niet kunt nalaten erom te glimlachen. Zo wordt in Pelts iemands gezicht finaal weggehapt door een berenklem. Niet echt een ep voor kijkertjes met een zwakke maag. Leuke bijrol voor John Saxon.
In Family van John Landis, de andere aflevering op de eerste dvd, speelt een andere bekende lobbes een psychopatische buurman, namelijk George Wendt (Cheers). Landis kiest een luchtige stijl, hoewel er toch enig onbehagen uitgaat van Norm als getikte buur die uiteindelijk een koekje van eigen deeg krijgt. Best aardig maar niet opzienbarend.
Het tandenknarsen begint met de tweede dvd, want zowel Pro-Life van John Carpenter als The Damned Thing van Tobe Hooper vind ik ondermaats. Pro-Life begint nochthans goed met Ron Perlman (Hellboy) als de streng gelovige Dwayne die zijn zwangere tienerdochter uit een abortuskliniek probeert te krijgen, maar zodra we de kliniek betreden gaat de episode stuurloos tenonder met een opeenstapeling van ongeloofwaardige scènes. Teleurstellend. Net als Hoopers adaptatie van het gelijknamige verhaal van Ambrose Bierce. Een of ander kwaad verandert de inwoners van een Amerikaans gehucht in moordenaars, maar ook hier gaat de aflevering na een sterke opening volkomen de mist in. Daar helpt geen CGI of Ted Raimi als priester aan.

Valerie On the Stairs van Mick Garris

Op de derde dvd komen we in beter vaarwater terecht. Mike Garris, de initiatiefnemer van de serie, lijkt met Valerie On the Stairs een van de betere seizoensverhalen voor zichzelf te hebben gehouden. De episode is gebaseerd op een verhaal van Clive Barker (die op de extra's bromspreekt alsof ie net een slof sigaretten heeft opgerookt) en handelt over een jonge schrijver die verblijft in een pension voor pulpschrijvers. Al snel wordt hij lastig gevallen door een mooie meisjesverschijning die hem smeekt haar te helpen. Ze blijkt het fantasieproduct te zijn van het schrijverscollectief, maar hun verbeelding heeft ook een duivelse macht in het leven geroepen. In dit geval Tony Todd (Candyman) met een make-up die doet denken aan de gedenkwaardige duivel in de cultklassieker Häxan uit 1921. Garris is geen groot visueel regietalent, maar op de kracht van het verhaal weet hij het mysterie vakkundig rond te spinnen tot aan het mooie slotakkoord. In de bijrollen zien we onder meer Christopher Lloyd (Back To the Future).
De andere episode op de dvd, Right To Die, snijdt een heikel onderwerp aan: euthanasie. In dit geval gaat het over Abby die gruwelijk is verbrand bij een auto-ongeluk en sinds die tijd diep in coma ligt. Bij elke hartstilstand treedt ze tijdelijk uit haar lichaam om haar kwelgeesten een lesje te leren. Een tot nadenken stemmende aflevering met Martin Donovan in een goede rol als de overspelige echtgenoot van Abby, maar helaas komt regisseur Rob Schmidt met een plotkronkel aan het eind die alles opeens in een ander daglicht stelt. Dat is net zo'n domper als een moordmysterie waarbij de dader in de laatste akte uit een hoge hoed wordt getoverd.
Over de eerste ep op de vierde dvd, Dream Cruise van Norio Tsuruta, kan ik heel kort zijn: een langdradige, vermoeiende mix van westerse en Japanse horror, met als engerd - zucht - een geest met lang, sluik zwart haar. Na de eindeloze reeks films die inspeelden op het succes van Ringu kun je hier niet meer mee aankomen. Het acteerwerk van Daniel Gillies is op z'n zachtst gezegd niet geweldig en de 'making of' toont de reden waarom: regisseur Tsuruta verstond geen woord Engels en Gillies geen woord Japans. Dat is lastig communiceren en hun droomcruise lijkt ter plekke geïmproviseerd.
Gelukkig wordt de dvd redelijk gered door Stuart Gordons bewerking van Edgar Allan Poe's The Black Cat, met een glansrol van Jeffrey Combs (Re-Animator) als de schrijver. De stijl is bewust klassiek gehouden, wel met indringende close-ups (zoals het priemende oog van Poe's uitgever, een leuke referentie aan The Tell-Tale Heart) en het kleurenpalet zodanig verbleekt dat je het gevoel krijgt naar een film in zwart-wit te kijken. In deze adaptatie is het Poe zelf die kampt met een writer's block, zijn doodzieke vrouw, een drankverslaving en tergende armoede, totdat hij in de waan raakt dat zijn zwarte huiskat het huis heeft vervloekt. De rest laat zich raden en de episode is best schokkend voor kattenliefhebbers als je ziet wat het beestje wordt aangedaan. De 'making of' biedt gemoedsrust: de huiskat werd gespeeld door drie katten die ieder een kunstje konden en voor de rest is gebruikgemaakt van CGI en een radiografisch pluizenbeest. Gordon kon het jammer genoeg toch niet laten om er twee overbodige splattereffecten in te gooien. Al zijn die zeer effectief in een anderszins sfeervol en suggestief verhaal.

The Screwfly Solution van Joe Dante

Dvd vijf opent met een van de sterkste afleveringen van dit seizoen: The Screwfly Solution van Joe Dante. Een intelligent sf-horrorverhaal dat misogynie tot de uiterste consequentie voert als een buitenaards virus alle heteromannen aantast, met als ziekteverschijnsel: ze vermoorden alle vrouwen. Dat brengt op wereldwijde schaal de voortplantingscyclus van de mensheid in gevaar. Zal het virologen Alan (Jason Priestley) en Barney (Elliott Gould) lukken om het virus een halt toe te roepen? Het apocalyptisch gevoel wordt in een uurtje prima overgebracht en het drama krijgt een menselijk gezicht binnen het gezin van Alan, met Kerry Norton in een mooie hoofdrol als Alans vrouw die zich genoodzaakt ziet zichzelf en haar dochter tegen haar echtgenoot te beschermen. Bij vlagen een briljante episode.
Hetzelfde geldt niet voor het gemakzuchtige The V-Word van Ernest Dickerson. Het begint heel sfeervol als twee tieners inbreken in een mortuarium, maar we hebben het al honderden malen gezien. Michael Ironside scoort als de vampierbeheerder van het mortuarium in elk geval hoog in het lijstje belachelijkste ondode aller tijden: een oud-leraar die rondsjouwt met het skelet van een paraplu en à la Lugosi mompelt over stemmen in de nacht. Als de jongens gevampiriseerd zijn, zakt het niveau zienderogen naar dertien-in-een-tienerdozijn. Dan rest je niets anders dan wachten op de onvermijdelijke emmer met effecten die in dit soort inspiratieloze zooi altijd over je heen wordt gekieperd bij wijze van grote climax. Van dik hout zaagt men planken, geen goede tv-afleveringen.
Tot slot de drie episodes op de laatste dvd. Tom Holland (Child's Play) komt in We All Scream For Ice Cream met de ijsco verkopende clown Buster (een onherkenbare William Forsythe). Nu zijn clowns al eng, maar Buster is ook nog eens teruggekeerd om zich te wreken op de jongetjes die hem dodelijk hebben laten verongelukken. De schoffies zijn inmiddels vader geworden en de spookclown komt na zonsondergang langs in zijn ijscokar om voodoo-ijsjes aan hun kinderen uit te delen. Zodra de kroost erin hapt smelt hun vader. Geestig bedacht en vermakelijk zolang het duurt.
Regisseur Brad Anderson gooit het over een serieuzere boeg met de psychologische horror van Sounds Like. Chris Bauer is uitstekend gecast in de rol van Larry die geknakt is na de dood van zijn zoontje en last heeft van een hypergevoelig gehoor. Vliegenpootjes op een ruit klinken in zijn oren als kletterende paardenhoeven op een tegelvloer, dus geen wonder dat hij op den duur gek wordt. Hoe krijgt hij het stil in zijn hoofd? De tweede hoofdrol is weggelegd voor de puike sound design die essentieel is om de groeiende wanhoop van Larry tot uitdrukking te brengen. Een episode die het predikaat 'meesterlijk' dubbel en dwars verdient.
Als laatste hebben we The Washingtonians van Peter Medak. Eigenlijk geldt hier hetzelfde als voor de ijscoclown van Tom Holland, het uitgangspunt is tamelijk amusant: George Washington, de eerste president en grondlegger van de VS, was een kannibaal! Zoiets lees je niet zo snel in de geschiedenisboeken, maar Mike (Johnathan Schaech) ontdekt het geheim in een briefje van GW himself dat hij bij toeval in het huis van grootmama vindt. Het genootschap The Washingtonians, een overijverig clubje GW-fans dat ook kannibalisme bedrijft, wil koste wat het kost voorkomen dat de wereld erachter komt, zodat Mike en zijn gezin hun leven niet meer zeker zijn. Op zich een onderhoudende aflevering, met een prachtig nagebouwde eetzaal uit de tijd van Washington, maar echt spannend wil het niet worden. Wel onsmakelijk.

Als geheel zou ik dit seizoen nog net een kleine voldoende geven, maar ik ben er niet rouwig om als dit het laatste seizoen van de horrormeisters blijkt te zijn. Er wordt al in herhaling gevallen en een deel van de episodes mist de nodige inspiratie of een sterk scenario.

Bad Wolf II

Nog een aantal foto's van de Bad Wolf Convention in Birmingham (21-22 juli 2007). Voor fans van Doctor Who en Torchwood een feest van herkenning. Anders is er altijd nog de link naar IMDB. ;-)

Met Carole Ann Ford (Susan)

Met Louise Jameson (Leela)

Met Murray Melvin (Bilis in Torchwood)

Met Mary Tamm (Romana I)

Met Yasmin Bannerman (Jabe)

Bad Wolf

Afgelopen weekend zat ik in Birmingham voor een Doctor Who-conventie. Ik ben gisteravond rond middernacht pas teruggekomen uit Engeland, dus voorlopig alleen de foto met de vogelverschrikkers uit de DW-episodes Human Nature en Family of Blood. Snifffffff.

Beste Nederlandse boek ooit

De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch. De kwaliteit van dat boek moet mij geheel ontgaan zijn, want ik heb het na 70 blz knip- en plakproza in mavoïstische stijl zuchtend in de papierbak gegooid. Maar volgens de 15.000 stemmers in de NRC-wedstrijd om het beste Nederlandse boek aller tijden is het magnum opus van de heer Mulisch het allerbeste boek dat de Nederlandse literatuur heeft voortgebracht. Nou ja, het had altijd erger gekund: Kluun of Heleen die met de titel aan de haal gaat. In het buitenland schijnen sublieme vertalingen van Harry's boek rond te waren die veelgeprezen zijn, dus eigenlijk weten alleen mensen die het Nederlands machtig zijn dat je het boek beter kunt gebruiken voor de ontdekking van duur toiletpapier.
De NRC-verkiezing beleefde gisteravond een droogkloterige apotheose in het tv-programma De avond van het boek. Geert Mak mocht achter een bureau de top 10 aftellen, al deed ie niet veel meer dan boeken voor zijn snuiterd zetten, zonder tromgeroffel, zonder spanningsopbouw, het aftellen ging nu en dan alleen gepaard met licht gesteun van Mak toen hij Reve en Nescio en Multatuli uit handen moest geven. Toen bleven alleen Het huis van de moskee (2006) van Kader Abdolah en het "meesterwerk" van Harry over. Dan voel je de bui al hangen, en inderdaad... de hemel brak open en God nam via een fluitende telefoonlijn dit huldeblijk van Zijn volk in ontvangst. Harry zag dat het goed was. Ik niet.

Masters of Horror Vol. IV-VI

Imprint van Takashi Miike

Als je de eerste drie dvd's van Masters of Horror bespreekt, moet je dat ook doen met de resterende dvd's in de box. Daar gaan we dan:
Imprint van Takashi Miike is nooit uitgezonden in de VS. Of dat nu ligt aan de martelscène (al toont Miike zich mild in vergelijking met Audition en vooral de martelporno van Ichi the Killer) of de gevoelig liggende abortusscène? Ik weet het niet. Miike's ep blijkt wel de meest filmische episode van seizoen 1. Een Amerikaan (de miscaste Billy Drago) zoekt zijn Japanse geliefde en komt op een bordeeleiland waar zij zich moet bevinden. Hij ontmoet een verminkte prostituée met een groot geheim, die prachtig wordt neergezet door Youki Kudoh (Memoirs of a Geisha). Een mooie en soms zenuwslopende episode. Jammer dat Drago niet goed in zijn vel lijkt te acteren.
Pick Me Up van Larry Cohen is een geestig verhaal over een concurrentiestrijd tussen twee seriemoordenaars. Vooral geestig vanwege de glansrol van Michael Moriaty die hier eenzelfde droogkomisch personage aflevert als in Cohens kostelijke monsterfilm Q - The Winged Serpent. David Carradine memoreert in een interview dat hij die film altijd 'The chicken that ate New York' noemde. Wat illustreert dat je het aan Cohen kunt overlaten om iets absurds met veel flair en humor op het scherm te krijgen.
Lucky McKee is een jonkie op horrorgebied maar hij wist zo veel indruk te maken met May dat hij Sick Girl mocht afleveren. Angela Bettis (uit May) speelt insectenprof Ida die verliefd wordt op hippiemeisje Misty. De relatie bloeit op als een romantische komedie uit de jaren vijftig, heerlijk, maar een ontsnapt reuzeninsect zorgt voor een onaangename wending. Dit is een meesterlijke aflevering. Innemend, geestig, breekbaar, onbehaaglijk, met angstaanjagende momentjes en uitmuntend acteerwerk. Misschien wel mijn favoriet van S1.
Haeckel's Tale van John McNaugton viel mij tegen. McNaughtons enige aanspraak op de titel horrormaestro blijft Henry: Portrait of a Serial Killer. Na die mokerslag heeft hij weinig meer gedaan in het genre en met HT grijpt hij terug naar de Hammer-films. Het wist mij helaas niet te overtuigen, want ik zie een Amerikaan die krampachtig probeert een regisseur als Terence Fisher na te bootsen. Zonde, want het verhaal van Clive Barker over een vrouw die alleen door haar dode geliefde bevredigd kan worden had een ontroerende episode kunnen opleveren over een onmogelijk verlangen. Nu neigt het naar rommelig Hammer-plagiaat.
Tobe Hooper schiet in Dance of the Dead behoorlijk uit zijn visuele slof. Dat bedoel ik positief, want de psychedelisch langsratelende beeldenstormpjes sluiten perfect aan bij de beleving van de drugsgebruikende hoofdpersonages. Een post-apocalyptische vertelling (geschreven door de zoon van Richard Matheson) waarin de doden na een injectie tijdelijk hun motorische functies tentoon mogen spreiden voor het joelende publiek van de Doom Room. De spreekstalmeester wordt door Robert "Freddy" Englund neergezet als sinistere kloon van Joel Grey uit Cabaret. Wilkommen, bienvenue, welcome...
Fair Haired Child van William Malone bewijst opnieuw dat je met een authentieke visie op een clichématig gegeven een mooie ep kunt afleveren. Een gestoord echtpaar ontvoert jongeren en sluit hen op in hun kelder. Ze hebben een deal gesloten met een demoon om hun overleden zoon terug te krijgen. Of dat lukt? Beetje Faustiaans allemaal. Opvallende rol van Lori Petty (Tank Girl). Visueel zitten er prachtige momenten in. Vooral de schokkerige sluipgang van de demoon in de stijl van Murnau's Nosferatu is genieten.
In de dvd-box is Chocolate van Mick Garris de hekkensluiter. Garris gaat nu misschien de geschiedenis in als de initiator van deze serie, maar hij is bekend door veel verfilmingen van Stephen King, zoals de mini-series The Shining en The Stand. In Chocolate krijgt Jaimie (Henry Thomas, jaja... Elliot uit ET) hallucinaties waarin hij in het lichaam van een mooie blondine lijkt te belanden. Wie is die mysterieuze vrouw? En wat doe je als je haar ook nog een moord ziet plegen? Zeer onderhoudend. Al vond ik de sfeer meer een Tale of the Unexpected dan een Tale of Horror.
Wat moet je dan na 13 episodes concluderen over het eerste seizoen van Masters of Horror? Toptelevisie.

Voor trailers: www.mastersofhorror.nl

Masters of Horror Vol. I - III

Udo Kier in Cigarette Burns van John Carpenter

Eind december heb ik mezelf de dvd-box van het eerste seizoen van Masters of Horror cadeau gedaan. Je moet toch ergens de lange winternachten mee doorbrengen, maar ik zit er nu al bijna doorheen (inclusief tonnen aan extra's). Tijd voor een korte bespreking van de eerste drie dvd's, waarbij ik de dvd-volgorde van de episodes aanhoud en niet het oorspronkelijke uitzendschema. Als geheel vind ik het als horrorliefhebber toch een geweldige serie, niet eens zozeer vanwege de verhalen die niet altijd uitblinken in originaliteit of subtiliteit, maar vooral omdat het zo'n prachtige waaier vormt van de uiteenlopende stijl van de deelnemende regisseurs.
John Carpenter heeft de eer om de horroranthologie te openen op het eerste schijfje. Cigarette Burns lijkt te citeren uit Carpenters In The Mouth Of Madness waarin een boek de lezers tot waanzin drijft. In CB gaat het om een zoektocht naar de obscure Franse film La Fin Absolue du Monde, die naar verluidt moordlustige psychoses teweegbrengt bij iedereen die 'm onder ogen krijgt. Het gevaar op celluloid is na de eerste vertoning spoorloos verdwenen, maar filmconnaiseur Bellinger (een verrukkelijke Udo Kier) geeft opdracht de laatst bestaande kopie te vinden. CB is deels detective, deels horror. Zoals altijd bij Carpenter intens onderhoudend met fijn onsmakelijke SFX. Een prima binnenkomer.
Don Coscarelli heeft de serie aangegrepen om na Bubba Ho-Tep opnieuw een verhaal van Joe R. Lansdale te verfilmen. Incident On and Off a Mountain Road oogt clichématig - jonge vrouw wordt achtervolgd door seriemoordenaar Moonface - maar er volgt een fraaie twist. Bovendien is het genieten als Coscarelli de kijker rondslingert met de kinetische zilveren-bol-stijl uit Phantasm. Angus Scrimm (de lijkbleke begrafenisondernemer uit Phantasm) heeft een amusante bijrol als slachtoffer van Moonface. Don is geslaagd.
Net als Stuart Gordon met de H.P. Lovecraft-vertelling Dreams in the Witch-House. Student huurt zolderkamertje, krijgt daarna ijselijke nachtmerries en raakt in de ban van een heks die zich verschanst in een parallel universum. Gordon opteert voor eenzelfde ingetogenheid als Dagon, zonder de uitzinnige splattereske humor van Re-Animator, en dat levert een zeer sfeervolle episode op. Sterke rol van Chelah Horsdal als de alleenstaande moeder.
Deer Woman van John Landis mag van de regisseur zelf geen vervolg heten op An American Werewolf In London. Toch deed het mij daar onbewust aan denken. De luchtige, humorvolle toonzetting is in elk geval hetzelfde. Is dit horror? Geen idee. Vermakelijk is het zeker als een cynische rechercheur op jacht gaat naar de hertenvrouw uit de Indiaanse mythologie die haar foerageerterrein tot de bewoonde wereld heeft uitgebreid. De vleesetende Bambi wordt heel verdienstelijk neergezet door Braziliaans fotomodel Cinthia Moura. Mooi en verleidelijk staan wezen is haar wel toevertrouwd.
In de Verenigde Staten zal Homecoming van Joe Dante vast de spraakmakendste episode van het eerste seizoen zijn geweest. En terecht misschien, het is een virtuoos staaltje zombiesatire waarin het Irak-beleid van de regering Bush wordt aangeklaagd. Gesneuvelde soldaten uit de oorlog in Irak verrijzen uit hun body bags om te gaan stemmen in de verkiezingen. Uiteraard niet op de Republikeinen. Meesterlijke aflevering waarin het machiavellisme van het politieke campagnespel tot op het bot wordt gefileerd. Uitstekend geacteerd, met een erg leuke rol van Robert Picardo.
En dan Jennifer van Dario Argento. Ik ben een fan van Dario's oude werk - Profondo Rosso, Tenebre, Suspiria - maar de Italiaanse maestro heeft lang niet meer gevonkt. Jennifer brengt daar verandering in. Een blond lolitameisje met mismaakt gezicht oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op mannen. Ook agent Frank die haar redt van de dood raakt verslaafd aan haar seksuele oerkracht. Een boeiende - wat zou je doen in zo'n situatie? - en mysterieuze episode, met een aantal fraaie Argento-momenten. Jennifer is de enige episode die is gecensureerd voor TV-uitzending, maar niet getreurd want de geknipte scènes zijn alsnog te bewonderen op de dvd met extra's. Laten we het erop houden dat het expliciete orale horror betreft. :)

Voor trailers: www.mastersofhorror.nl

De mediastrijd der titaantjes

Bos versus Balkenende! Ik word inmiddels nogal moe van Wouter Bos. Vandaag staat op de voorpagina van de Volkskrant dat ie niet met de VVD wil regeren, terwijl hij eerder die dag zijn voorkeur had uitgesproken voor een coalitie PvdA, VVD en GroenLinks. Dat was schijnbaar bedoeld als grap, maar zo kwam het niet over. Wat humor betreft heeft Jan-Peter al glansrijk gewonnen van Wouter. Gisteren kwam, zag en overwon de premier bij Matthijs en Giel in De Wereld Draait Door. Dat belooft nog wat voor zijn gastredacteurschap bij RTL Boulevard op 16 november. Je zou toch bijna wensen dat onze premier na 22 november die Tweede Kamer gewoon inwisselt voor Hillywood.
Bos was eerder deze week te zien bij Katja vs de rest, en hoe graag hij zich ook wil presenteren als innemende kandidaat-premier, ik blijf toch een streber zien die zich verbeten in de strijd werpt. Als hij verliest lacht hij bovendien als een boer met kiespijn. Dat JP de kant van Katja koos om Wouter flink te laten verliezen getuigde ook al van de komische inslag van de premier, net als het gestuntel met Katja's spandoek dat hij met haar bij het Torentje moest ophangen. Als ik puur op poppetjes zou kiezen, kan ik niet anders constateren dan dat mijn sympathie ligt bij Balkenende. Helaas voor het CDA stem ik niet op poppetjes.

Doctor Who

Gisteren 3 avonturen bekeken van Doctor Who om iets van mijn achterstand in te halen bij de lange DW-kijkmarathon (nadere besprekingen van afzonderlijke afleveringen zijn te vinden in mijn favoriete nieuwsgroep: nl.kunst.sf+fantasy). Allereerst The Masque of Mandragora, een historisch tussendoortje met mooie aankleding, en omdat ik hou van BBC-kostuumdrama's vond ik het al met al een aardig uitje naar Italië aan de vooravond van de verlichting. Vervolgens The Hand of Fear, met Judy Paris als een wel heel bekoorlijke en mysterieuze alienette (zie foto) hoewel deze ep bij fans vooral bekendstaat door het afscheid van reisgenote Sarah Jane. Al verscheen Sarah later nog een keer, ditmaal echt voor het laatst, in de voor oude DW-fans zeer ontroerende ep School Reunion van het 2e seizoen van de nieuwe serie. Alsof je als dertigjarige plotseling werd teruggeslingerd naar de leeftijd van 7 of 8 jaar toen de oude avonturen van de Doctor en Sarah in Nederland op de buis kwamen. En eenmaal in het ritme gekomen 's avonds laat The Deadly Assassin nog bekeken. Een van de weinige afleveringen die op de thuisplaneet, Gallifrey, van de Doctor is gesitueerd. Met de terugkeer van The Master, de aartsvijand van de Doctor, kan het niet meer stuk. Ja, de klassieke serie heeft de tijd goed doorstaan en blijft voor mij de allerleukste, allerbeste en vindingrijkste genreserie ooit gemaakt.