Doctor Who

Gisteren 3 avonturen bekeken van Doctor Who om iets van mijn achterstand in te halen bij de lange DW-kijkmarathon (nadere besprekingen van afzonderlijke afleveringen zijn te vinden in mijn favoriete nieuwsgroep: nl.kunst.sf+fantasy). Allereerst The Masque of Mandragora, een historisch tussendoortje met mooie aankleding, en omdat ik hou van BBC-kostuumdrama's vond ik het al met al een aardig uitje naar Italië aan de vooravond van de verlichting. Vervolgens The Hand of Fear, met Judy Paris als een wel heel bekoorlijke en mysterieuze alienette (zie foto) hoewel deze ep bij fans vooral bekendstaat door het afscheid van reisgenote Sarah Jane. Al verscheen Sarah later nog een keer, ditmaal echt voor het laatst, in de voor oude DW-fans zeer ontroerende ep School Reunion van het 2e seizoen van de nieuwe serie. Alsof je als dertigjarige plotseling werd teruggeslingerd naar de leeftijd van 7 of 8 jaar toen de oude avonturen van de Doctor en Sarah in Nederland op de buis kwamen. En eenmaal in het ritme gekomen 's avonds laat The Deadly Assassin nog bekeken. Een van de weinige afleveringen die op de thuisplaneet, Gallifrey, van de Doctor is gesitueerd. Met de terugkeer van The Master, de aartsvijand van de Doctor, kan het niet meer stuk. Ja, de klassieke serie heeft de tijd goed doorstaan en blijft voor mij de allerleukste, allerbeste en vindingrijkste genreserie ooit gemaakt.

Elizabeth George

Gisteren is de vertaling van het nieuwste boek van thrillerschrijfster Elizabeth George afgerond. Het origineel verschijnt in oktober dit jaar; de vertaling ligt wellicht eerder in de boekhandel. What Came Before He Shot Her is de voorloper van het vorige deel in de reeks over inspecteur Lynley, waarin de echtgenote van de inspecteur uiteindelijk het tijdelijke voor het eeuwige moest verwisselen na te zijn neergeschoten. We bekijken nu alles vanuit het gezichtspunt van de vermoedelijke dader, de twaalfjarige jongen Joel. Een originele wending en het levert een ontroerende pil op met een glimlach en een traan. Het personage Toby zal ongetwijfeld de harten stelen van alle lezers. Ik ben benieuwd hoe fans gaan reageren op de omkering in het vertelperspectief.

Mooie leugens

Zo, eindelijk... de eerste vertaling van 2006 is af! Het heeft lang geduurd, maar de psychothriller 'Beautiful Lies' van Lisa Unger wordt in de vertaling 'Mooie leugens' en verschijnt rond juni in Nederland bij Uitgeverij Sirene. Het Amerikaanse origineel verschijnt in april en inmiddels is er een zeer fraaie website (www.lisaunger.com) met iPod-casts van Unger en zelfs een flashwandeling langs de New Yorkse locaties die in het boek voorkomen.
Hopelijk wordt het een bestseller want Lisa is een verfrissende stem in het thrillergenre. Niks een lijk neerleggen en dan maar puzzelen. Het gaat hier om een familiegeheim. Een persoonlijke ontdekkingstocht in het duister achter de schone schijn van het alledaags bestaan.

Paheli: te raadselachtig

Helaas... Paheli is niet door de Oscarnominatieronde gekomen. Het verbaast mij niets. Paheli is een gloedvolle hervertelling van een klassiek Rajastaans volksverhaal (over een geest die verliefd wordt op een vrouw en de gedaante van haar echtgenoot aanneemt om bij haar te zijn), maar zo'n duizend-en-één-nachtsprookjesfilm heeft natuurlijk geen schijn van kans bij een Oscaruitreiking. Ook al schittert Shah Rukh Khan in zijn dubbelrol en straalt Rani Mukherji als de geliefde van het spook. Een heerlijk, charmant raadselsprookje met prachtige beelden en zang- en dansnummers. Nee, da's niets voor de Oscars.

Groeiend verlangen

Deze week ontving ik presentexemplaren van mijn vertaling van Mounting Desire van Nina Killham. Ik vind de omslag met "de kus" van Roy Lichtenstein prachtig. Veel mooier dan de fantasieloze cover van de Amerikaanse editie.

Op naar Venetië...

Pas een nieuw blog en voorlopig weinig tijd om te bloggen. Hoe dat zo? Ik heb gisteren de forse taak op mij genomen om The City of Falling Angels van John Berendt in het Nederlands te vertalen. Berendt is de schrijver van Midnight in the Garden of Good and Evil (verfilmd door Clint Eastwood). En dit is zijn eerste roman sinds tien jaar. Een korte beschrijving van de inhoud:

In 1996 verwoest een brand het wereldberoemde operahuis La Fenice in Venetië. John Berendt neemt deze gebeurtenis als uitgangspunt om het verhaal te vertellen dat zich afspeelt achter de buitengewone façade van deze schitterende historische stad. Een verhaal vol intriges, corruptie en schandalen. Ezra Pound en zijn minnares Olga, graaf Girolamo Marcello, dichter Mario Stefani en de Rattenman van Treviso zijn slechts een paar van de intrigerende en excentrieke personages die Berendt op meesterlijke wijze tot leven weet te wekken.

Naar verwachting zal de vertaling dit najaar verschijnen bij uitgeverij Bruna. Maar dan moet ik nu aan de vertaalslag!

De blinde zwaardvechter

Zatoichi van de Japanse filmmaker Takeshi Kitano is een van de vermakelijkste films die ik de afgelopen tijd op dvd heb bekeken. Kitano is in het Westen vooral bekend door zijn misdaadfilms - Sonatine, Hana-Bi, Brother - maar al die zwaar getatoeëerde yakuza's konden mij op den duur niet meer boeien. Zatoichi vind ik dan ook een verademing in Kitano's oeuvre.
Er zijn in Japan tientallen films over de blinde zwaardvechter Zatoichi verschenen. Het lijkt een genre op zich en heeft wel iets gemeen met het oude werk van Bud Spencer & Terence Hill: het onrecht wordt met harde hand maar tegelijk op komische wijze bestreden. Zatoichi mag dan overduidelijk een publieksfilm zijn, het is wel een fantastische publieksfilm.
Flitsende snoeizwaardactie in de manga-traditie (bloedfonteinen!) met behoorlijk wat humor. Onder de bezielende regie van Kitano wordt dat een onweerstaanbare combinatie. Kitano lijkt zelfs geïnspireerd te zijn door de Bollywood-musical: door de gehele film bestaat er een mooie wisselwerking tussen beeld en muziek, culminerend in een magnifiek tapnummer op houten sandalen. Suzuki Keiichi componeerde de soundtrack.
Persoonlijk vind ik Zatoichi oneindig veel beter dan het ongeveer tegelijk uitgebrachte Kill Bill van Quentin Tarantino. Alhoewel Bill in Nederland ongetwijfeld meer filmdoeken aan flarden mocht snijden.