Masters of Horror Vol. I - III

Udo Kier in Cigarette Burns van John Carpenter

Eind december heb ik mezelf de dvd-box van het eerste seizoen van Masters of Horror cadeau gedaan. Je moet toch ergens de lange winternachten mee doorbrengen, maar ik zit er nu al bijna doorheen (inclusief tonnen aan extra's). Tijd voor een korte bespreking van de eerste drie dvd's, waarbij ik de dvd-volgorde van de episodes aanhoud en niet het oorspronkelijke uitzendschema. Als geheel vind ik het als horrorliefhebber toch een geweldige serie, niet eens zozeer vanwege de verhalen die niet altijd uitblinken in originaliteit of subtiliteit, maar vooral omdat het zo'n prachtige waaier vormt van de uiteenlopende stijl van de deelnemende regisseurs.
John Carpenter heeft de eer om de horroranthologie te openen op het eerste schijfje. Cigarette Burns lijkt te citeren uit Carpenters In The Mouth Of Madness waarin een boek de lezers tot waanzin drijft. In CB gaat het om een zoektocht naar de obscure Franse film La Fin Absolue du Monde, die naar verluidt moordlustige psychoses teweegbrengt bij iedereen die 'm onder ogen krijgt. Het gevaar op celluloid is na de eerste vertoning spoorloos verdwenen, maar filmconnaiseur Bellinger (een verrukkelijke Udo Kier) geeft opdracht de laatst bestaande kopie te vinden. CB is deels detective, deels horror. Zoals altijd bij Carpenter intens onderhoudend met fijn onsmakelijke SFX. Een prima binnenkomer.
Don Coscarelli heeft de serie aangegrepen om na Bubba Ho-Tep opnieuw een verhaal van Joe R. Lansdale te verfilmen. Incident On and Off a Mountain Road oogt clichématig - jonge vrouw wordt achtervolgd door seriemoordenaar Moonface - maar er volgt een fraaie twist. Bovendien is het genieten als Coscarelli de kijker rondslingert met de kinetische zilveren-bol-stijl uit Phantasm. Angus Scrimm (de lijkbleke begrafenisondernemer uit Phantasm) heeft een amusante bijrol als slachtoffer van Moonface. Don is geslaagd.
Net als Stuart Gordon met de H.P. Lovecraft-vertelling Dreams in the Witch-House. Student huurt zolderkamertje, krijgt daarna ijselijke nachtmerries en raakt in de ban van een heks die zich verschanst in een parallel universum. Gordon opteert voor eenzelfde ingetogenheid als Dagon, zonder de uitzinnige splattereske humor van Re-Animator, en dat levert een zeer sfeervolle episode op. Sterke rol van Chelah Horsdal als de alleenstaande moeder.
Deer Woman van John Landis mag van de regisseur zelf geen vervolg heten op An American Werewolf In London. Toch deed het mij daar onbewust aan denken. De luchtige, humorvolle toonzetting is in elk geval hetzelfde. Is dit horror? Geen idee. Vermakelijk is het zeker als een cynische rechercheur op jacht gaat naar de hertenvrouw uit de Indiaanse mythologie die haar foerageerterrein tot de bewoonde wereld heeft uitgebreid. De vleesetende Bambi wordt heel verdienstelijk neergezet door Braziliaans fotomodel Cinthia Moura. Mooi en verleidelijk staan wezen is haar wel toevertrouwd.
In de Verenigde Staten zal Homecoming van Joe Dante vast de spraakmakendste episode van het eerste seizoen zijn geweest. En terecht misschien, het is een virtuoos staaltje zombiesatire waarin het Irak-beleid van de regering Bush wordt aangeklaagd. Gesneuvelde soldaten uit de oorlog in Irak verrijzen uit hun body bags om te gaan stemmen in de verkiezingen. Uiteraard niet op de Republikeinen. Meesterlijke aflevering waarin het machiavellisme van het politieke campagnespel tot op het bot wordt gefileerd. Uitstekend geacteerd, met een erg leuke rol van Robert Picardo.
En dan Jennifer van Dario Argento. Ik ben een fan van Dario's oude werk - Profondo Rosso, Tenebre, Suspiria - maar de Italiaanse maestro heeft lang niet meer gevonkt. Jennifer brengt daar verandering in. Een blond lolitameisje met mismaakt gezicht oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op mannen. Ook agent Frank die haar redt van de dood raakt verslaafd aan haar seksuele oerkracht. Een boeiende - wat zou je doen in zo'n situatie? - en mysterieuze episode, met een aantal fraaie Argento-momenten. Jennifer is de enige episode die is gecensureerd voor TV-uitzending, maar niet getreurd want de geknipte scènes zijn alsnog te bewonderen op de dvd met extra's. Laten we het erop houden dat het expliciete orale horror betreft. :)

Voor trailers: www.mastersofhorror.nl

Het boek van violet en dood

Het boek van violet en dood, Gerard Reve. (1996, Pandora Pocket [tiende druk], 254 blz)

Mijn verschijning had iets tijdloos: ik had geen leeftijd omdat ik een eeuwige pelgrim was naar een immer wenkende horizon.

Het moest het boek worden dat alle andere boeken overbodig maakte. Dat is het uiteraard niet geworden en we kunnen dat streven verwijzen naar het rijk der Reviaanse ironie. Violet en dood is wel Reve's meest autobiografische fictiewerk (bij Reve weet je het immers nooit, al vertelt hij altijd de waarheid, beste bloglezertjes). Zoals de titel aangeeft vormt de dood een centraal thema, zoals in al het werk van Reve, en het boek bestaat uit één lange gedachtestroom met de begrafenis van buurjongen Jean-Luc als omlijsting. Alle thema's komen hier samen: de dood dus, de liefde (en de totale overgave op z'n Reviaans), God, Maria en de Katholieke Kerk, kunst, de verfoeide intellectuelen, het eeuwige schuldgevoel, de waanzin en het wonder van het leven, en de aanbidding van de Mededogenloze jongen. Violet en dood zou je bekentenisliteratuur kunnen noemen en leest als een lange brief gericht aan de lezer. Afwisselend hilarisch en licht ont- of beroerend naar gelang de voorkeur.

The Descent (2005)

Speleologische boe-machine van Neil Marshall, de regisseur van het vermakelijke Dog Soldiers. Laat een stel jonge dames in een grottenstelsel afdalen met een golemachtig kannibalenras en je hebt weinig meer te doen voor een geslaagde horrorthriller. Meestentijds wordt effectief gebruik gemaakt van de claustofobische omgeving en duisternis. Toch zijn er ook minpunten: de aanloop naar de grottenexpeditie vond ik iets te clichématig, een aantal boemomenten zijn slecht getimed en zullen voor geoefende horrorkijkers voorspelbaar zijn, en na de sterke opening duurt het pakweg een halfuurtje voordat de spanning opnieuw wordt aangeboord zodra de dames iets vreemds in de grotten menen te hebben gezien. Daarna volgt een kundig uitgesponnen ondergrondse survivaltocht. Kwalificaties als 'de beste horrorthriller sinds Alien' vind ik zwaar overdreven, maar niettemin een thriller die ontsnapt aan de middelmaat. Alleen al vanwege het mooie slotmoment.

Trailer The Descent

The Kenneth Williams Diaries

The Kenneth Williams Diaries, Kenneth Williams. (1993, Harper Collins Publishers, 828 blz)

Why do I linger? Not from love of life, I've always found it awful... no, it's rather from a sense of curiosity... not wanting to miss the third act.
- Kenneth Williams, zondag 20 maart 1988

De Britse acteur- en radiokomiek Kenneth Williams is in Nederland misschien niet zo bekend, of mensen moeten 'm kennen van de (doorgaans) platte filmkluchten uit de Carry On-reeks die in de dagboeken van Williams regelmatig de wind van voren krijgen. Zo foetert hij over Carry On Henry: 'A collection of such rubbish you're amazed it could ever have been stuck together'. De kritische donderuitvallen in combinatie met zijn extravagante publieke persoonlijkheid zorgden ervoor dat hij zowel geliefd als gevreesd werd door collega's. Williams was een entertainer pur sang, maar in de dagboeken treedt de mens achter het clownmasker te voorschijn en blijkt de komiek een nogal tragische, door onzekerheid geplaagde en met vlijmende zelfkritiek behepte man te zijn. Vooral zijn onvermogen tot intimiteit met een partner vormt vele jaren een rode draad, evenals de constante zorg voor zijn oude moeder Louie, met wie hij elk jaar op vakantie gaat om haar een plezier te doen en intussen in zijn dagboek schrijft hoe vreselijk het allemaal niet is.
De dagboeken vormen niet alleen één grote snedige klaagzang, want uiteraard komt er ook een eindeloze reeks verrukkelijke anekdotes langs waarin collega's figureren uit Williams' vroegere toneelcarrière, zijn filmcarrière en de destijds immens populaire radioshows Round The Horne, Beyond Our Ken en Just A Minute. Williams kan daarbij iemand met hetzelfde gemak tot op de schoenveters afbranden als liefdevol ophemelen:

Sid James looks like something which has been taking out of a pickling jar and that mirthless laugh he uses to cover the embarrassment of a laugh not received is sickening.

En over Ingrid Bergman:

I remember that dinner with her at the Garden in '71. I wrote in that diary how I'd said at the end of the evening: "You're the best person I ever worked with" & she replied: "Oh my dear! There will be lots of others..." There were not.

Zelf vond ik het een genot om deze dagboeken te lezen. Ze hebben heel lang mijn nachtkastje gezelschap gehouden, want dat is het mooie van dit soort dagboeken: je kunt er af en toe een weekje uit lezen en dan terugleggen.
Kenneth Williams stierf uiteindelijk op 62-jarige leeftijd nadat hij een dodelijke combinatie van tabletten en medicijnen tegen een maagzweer had ingenomen, maar al had hij erg depressieve perioden en refereert hij de laatste jaren veelvuldig aan zelfmoord, het blijft de vraag of hij nu bewust of onbewust voor de eeuwige lachvelden heeft gekozen. Zijn motto luidde toch: als het leven één grote grap is, laten we er dan maar een goede grap van maken.

Stop Messin' About: The Kenneth Williams Website
You Tube: A Tribute To Kenneth Williams

X-Men: The Last Stand (2006)

Het derde deel in de X-Men-filmreeks. Hopelijk het laatste, want ik heb het eigenlijk wel gehad met deze supermutanten. In dit deel wordt een vloeistofje gepresenteerd dat het mutantengen voorgoed "geneest". Alle mutanten dreigen daardoor van hun gaven te worden beroofd door de mensheid en Magneto (Ian McKellen) slaat op de legertrom om de strijd aan te gaan en de bron van het anti-mutantengoedje, een kind, te vernietigen.
Vaardig gemaakt spektakelstukje maar niet bijster opwindend zodra supergaven op magie gaan lijken. Magneto hoeft bij wijze van spreken alleen nog met zijn vingers te knippen om voertuigen door de lucht te laten buitelen. Eigenlijk vond ik het nevenplot over de terugkeer van Jean Grey (Famke Janssen) en haar innerlijke strijd met alter ego Phoenix het boeiendst. Helaas wordt dat niet ten volle uitgewerkt omdat alle andere mutanten in de coulissen staan te wachten tot ze hun kunstje mogen opvoeren. Doe mij toch maar de Spidermanfilms van Sam Raimi.

Trailer X-Men: The Last Stand

Het lied van de kooi

Het lied van de kooi, Karen Connelly. Oorspronkelijke titel: The Lizard Cage. Vertaling: Sjaak de Jong. (2006, Querido, 448 blz)

Jarenlang heeft Teza geluisterd. Zittend, hurkend, op zijn tenen staand. Hij heeft naar de mieren geluisterd. Naar de vliegen. Naar de hagedissen. Soms buitelen hongerige ratten piepend door het luchtgat naar binnen. Hij kent het geluid van de kraaien en de duiven op de borstwering. Steeds opnieuw weeft de spin zijn web van een geheim verleden. Ze spreken allemaal een taal die de mens niet verstaat.

Indringend, wonderschoon, aangrijpend, diep menselijk. Dat zijn woorden die bij me opkomen na het lezen van Het lied van de kooi. Hoe kan een roman over de Birmese protestzanger Teza, bijgenaamd Vogeltje, die als politieke gevangene onder mensonterende omstandigheden zijn dagen slijt in een isolatiecel, "de teakhouten doodkist", en na een grove mishandeling in de "hospitaalcel" belandt, nu een prachtig boek opleveren? Zeker als je weet dat het is gebaseerd op de tragische werkelijkheid, want Connelly heeft grondige research gepleegd en jarenlang met Birmese ex-gevangenen gesproken. Dat heeft geleid tot een zeer realistisch aandoend verhaal waarin de schrijfster blijk geeft van groot inzicht in de Birmese cultuur en ook het boeddhisme dat het leven van het gewone volk kleurt. Die insteek levert zelfs te midden van alle gruwelen, smerigheid, verval en menselijk lijden schitterende poëtische observaties op. Een testament van de kracht van de menselijke geest. De geest die overal schoonheid en troost kan blijven vinden, ook al is het lichaam tot pulp geslagen. De geest die een sadistische bewaker als Kanjer blijft zien als mens en zelfs tot vergeving in staat blijkt. Dat spreekt mij vooral aan in dit boek.
Misschien dat sommigen Het lied van de kooi heel traag zullen vinden, maar juist die verstildheid ervan schept de ruimte voor een meditatie op de verscheidenheid en ook vergankelijkheid van het leven. Het wonder zien in datgene waarvan veel mensen alleen kunnen gruwen. Zo wordt een hagedislijkje vol maden beschreven als 'voor de helft geraamte en voor de helft traag, sensueel bewegend vlees met heel veel kauwende mondjes', de roman staat vol met dergelijke observaties. In het tweede deel van het boek brengt Connelly nog een simpele balpen in als thrillerelement en weet vervolgens de zoektocht van de cipiers naar dat verboden gereedschap tot aan de allerlaatste zin tot spannende hoogte te stuwen. Dan ben je meesterlijk als schrijfster. En Sjaak de Jong levert een prima vertaling af.
Het lied van de kooi komt zeker in mijn lijstje met beste boeken over Birma (of Myanmar zoals het land door de militaire junta is genoemd). Je hebt uiteraard het klassieke Burmese Days van George Orwell, maar ook Letters from Burma van Aung San Suu Kyi, The Trouser People van Andrew Marshall (een hilarische biografie over de Victoriaan Sir George Scott die het voetbal wilde introduceren in Birma) en From the Land of Green Ghosts van Pascal Khoo Thwe behoren wat mij betreft tot de absolute aanraders wanneer je meer wilt weten over het Birma van toen en nu. En laat ik De onzichtbaren van Karel Glastra van Loon ook niet vergeten.

2007

Het eerste blogbericht van het nieuwe jaar. Wat het jaar gaat brengen weet ik niet, maar ik zal voor mezelf toch eens meer moeten opschrijven wat ik nu allemaal kijk of lees. Beetje overzicht houden. Al zal van dat goede voornemen wel weer weinig terechtkomen als de deadlines om de hoek gluren.
Begin deze week kreeg ik onverwacht een nieuwe editie van De kunst van het geluk (zie foto) in het formaat van een zakbijbeltje. De haagse uitgeverij Bzztôh heeft het gelukspilletje uitgebracht onder hun nieuwe imprint Nirwana. Ik ga de eerste maanden van 2007 intussen verder met het vertalen van Dreaming of Jupiter van Ted Simon.
Qua leeswerk zit ik nu bijna aan het eind van Het lied van de kooi van Karen Connelly en The Kenneth Williams Diaries. Kijkwerk in de eerste week: The Sarah Jane Smith Adventures, de finale van Torchwood, BSG: Scattered, DW: Planet of Fire en drie eps van S1 van Masters of Horror op dvd. Ben ik nog iets vergeten? O ja, de nieuwe DW-hoorspelreeks op BBC7 en een geweldig radio-interview met Maarten Biesheuvel.