Bèl, bèl!

Vandaag voor mijn 37ste verjaardag het Woordenboek der Zeeuwse Dialecten cadeau gekregen. Van de A (a'cheel nie!) via de N (neukedeunen), P (peekluts) en de S (spiekerwaeter) naar de Z (zuupdeunat). Zo'n boek waar je urenlang in kan rondneuzen. Lae me noe mà sobbedoppe.

The Machinist

Nog snel iets over de thriller The Machinist die ik gisteren heb gezien. Gaat over een man die al een jaar niet heeft kunnen slapen en inmiddels moeite heeft gekregen realiteit en hallucinatie uit elkaar te houden. Hij is ook graatmager geworden. De machinebankwerker veroorzaakt door die wazige toestand een ongeval op zijn werk waarbij een collega een arm verliest en daarna ontspint zich een Hitchcockiaans plot waarbij niet duidelijk is of de hoofdpersoon is doorgedraaid of enkele collega's wraak op hem willen nemen omdat hij dat ongeval heeft veroorzaakt. Mooie film met kille kleurtonen en een tour de force voor acteur Christian Bale die zich vrijwel uithongerde voor deze rol. Dergelijke method acting doet me altijd denken aan de anekdote over Laurence Olivier die bij het zien van de vreemde capriolen van zo'n method actor droog tegen hem opmerkte: 'Heb je ooit overwogen het te acteren?' Al moet gezegd dat het luciferstoklichaam van Bale visueel bijdraagt aan het gevoel van het personage geen deel meer uit te maken van de wereld om hem heen.

P.S. Ali wees mij er terecht op dat Christian Bale hierin de hoofdrol speelt en niet Christian Slater zoals ik met mijn ziftgeheugen eerst had neergetikt. Heb het in de tekst toch maar ff veranderd, anders staat dat zo slordig. :)

Bellissima

Vanavond Luchino Visconti's vroege meesterwerkje Bellissima uit 1951 bekeken. Prachtige film over een moeder die, in de traditie van het Italiaans neo-realisme, strijdt tegen de armoede en met bijverdiensten als prikzuster haar gezinnetje een iets beter bestaan probeert te geven. Als er bij filmstudio Cinecitta audities worden gehouden voor de rol van een meisje in een speelfilm laat ze haar dochtertje meedoen en raakt verblind door de gouden bergen die de industrie lijkt te beloven. Ze stort zich compleet op de ambitie het dochtertje een glansrijke filmloopbaan te bezorgen en besteedt al haar bijeengeschraapte lires aan acteerles, mooi jurkje, mooi kapsel et cetera voor haar kind. Als bij de screentest blijkt dat de studio het dochtertje niet ziet zitten en het zelfs wordt uitgelachen ('Het lijkt net een dwerg,' luidt een van de commentaren) vallen bij de moeder de schellen van de ogen.
Visconti wilde met Bellissima onder meer een ode brengen aan de actrice Anna Magnani, een icoon uit de Italiaanse cinema, en daarin is hij geslaagd want Magnani is fantastisch als moeder die zich laat meeslepen in de welhaast hysterische draaikolk rondom de schijnwereld van film en bij wie het moederhart breekt en spreekt. Het dochtertje wordt ook onweerstaanbaar neergezet door Tina Apicella (in haar enige filmrol).
Een humoristische en uiteindelijk ontroerende rolprent over ware schoonheid. Niet de kunstmatige en oppervlakkige schoonheid van het beeld (dat hier in de vorm van de filmindustrie met zichtbaar satirisch genoegen door Visconti als een charlatanwereld door de mangel wordt gehaald), maar de schoonheid in de ogen van het liefdevolle hart dat kijkt naar het eigen kind. Dat mag dan stotteren, geen balletpasjes in haar stugge beentjes krijgen en zeer alledaags ogen, maar ze blijft voor een moeder het allermooiste in de wereld. Ongeacht de idealen die in de buitenwereld worden gepromoot.

Doctor Who

Gisteren 3 avonturen bekeken van Doctor Who om iets van mijn achterstand in te halen bij de lange DW-kijkmarathon (nadere besprekingen van afzonderlijke afleveringen zijn te vinden in mijn favoriete nieuwsgroep: nl.kunst.sf+fantasy). Allereerst The Masque of Mandragora, een historisch tussendoortje met mooie aankleding, en omdat ik hou van BBC-kostuumdrama's vond ik het al met al een aardig uitje naar Italië aan de vooravond van de verlichting. Vervolgens The Hand of Fear, met Judy Paris als een wel heel bekoorlijke en mysterieuze alienette (zie foto) hoewel deze ep bij fans vooral bekendstaat door het afscheid van reisgenote Sarah Jane. Al verscheen Sarah later nog een keer, ditmaal echt voor het laatst, in de voor oude DW-fans zeer ontroerende ep School Reunion van het 2e seizoen van de nieuwe serie. Alsof je als dertigjarige plotseling werd teruggeslingerd naar de leeftijd van 7 of 8 jaar toen de oude avonturen van de Doctor en Sarah in Nederland op de buis kwamen. En eenmaal in het ritme gekomen 's avonds laat The Deadly Assassin nog bekeken. Een van de weinige afleveringen die op de thuisplaneet, Gallifrey, van de Doctor is gesitueerd. Met de terugkeer van The Master, de aartsvijand van de Doctor, kan het niet meer stuk. Ja, de klassieke serie heeft de tijd goed doorstaan en blijft voor mij de allerleukste, allerbeste en vindingrijkste genreserie ooit gemaakt.

Elizabeth George

Gisteren is de vertaling van het nieuwste boek van thrillerschrijfster Elizabeth George afgerond. Het origineel verschijnt in oktober dit jaar; de vertaling ligt wellicht eerder in de boekhandel. What Came Before He Shot Her is de voorloper van het vorige deel in de reeks over inspecteur Lynley, waarin de echtgenote van de inspecteur uiteindelijk het tijdelijke voor het eeuwige moest verwisselen na te zijn neergeschoten. We bekijken nu alles vanuit het gezichtspunt van de vermoedelijke dader, de twaalfjarige jongen Joel. Een originele wending en het levert een ontroerende pil op met een glimlach en een traan. Het personage Toby zal ongetwijfeld de harten stelen van alle lezers. Ik ben benieuwd hoe fans gaan reageren op de omkering in het vertelperspectief.

Mooie leugens

Zo, eindelijk... de eerste vertaling van 2006 is af! Het heeft lang geduurd, maar de psychothriller 'Beautiful Lies' van Lisa Unger wordt in de vertaling 'Mooie leugens' en verschijnt rond juni in Nederland bij Uitgeverij Sirene. Het Amerikaanse origineel verschijnt in april en inmiddels is er een zeer fraaie website (www.lisaunger.com) met iPod-casts van Unger en zelfs een flashwandeling langs de New Yorkse locaties die in het boek voorkomen.
Hopelijk wordt het een bestseller want Lisa is een verfrissende stem in het thrillergenre. Niks een lijk neerleggen en dan maar puzzelen. Het gaat hier om een familiegeheim. Een persoonlijke ontdekkingstocht in het duister achter de schone schijn van het alledaags bestaan.

Paheli: te raadselachtig

Helaas... Paheli is niet door de Oscarnominatieronde gekomen. Het verbaast mij niets. Paheli is een gloedvolle hervertelling van een klassiek Rajastaans volksverhaal (over een geest die verliefd wordt op een vrouw en de gedaante van haar echtgenoot aanneemt om bij haar te zijn), maar zo'n duizend-en-één-nachtsprookjesfilm heeft natuurlijk geen schijn van kans bij een Oscaruitreiking. Ook al schittert Shah Rukh Khan in zijn dubbelrol en straalt Rani Mukherji als de geliefde van het spook. Een heerlijk, charmant raadselsprookje met prachtige beelden en zang- en dansnummers. Nee, da's niets voor de Oscars.