Invasion 2008: de oogst

Deel van de oogst van de Invasion-conventie en het bezoekje aan Forbidden Planet in Londen. Uitgezonderd het dvd-spel Hammer Horror: Vampire Terrortory, gepresenteerd door Ingrid Pitt, want dat heeft weinig met Doctor Who te maken. ;-)

Invasion 2008

Weer een Doctor Who-conventie voorbij. Chaotische taferelen in Barking, Londen. Zeg maar gerust pure gekte, want met 1000 fans van Tom Baker, de vierde Doctor, in de signeerrij worden gezet is waanzin. Ik ben er dan ook niet in geslaagd om een handtekening bij mijn allergrootste jeugheld te halen, maar gelukkig hebben we de foto nog:

Met Tom Baker

Ook de achtste Doctor, Paul McGann, was geland met zijn TARDIS. Laten we Paul niet vergeten, want hij blijft voor mij toch een favoriete Doctor, die het gat tussen de TV-film en de komst van de nieuwe serie van Doctor Who heeft opgevuld met alle uitstekende hoorspelen van Big Finish. En uiteraard heb ik 'm meteen de hoes van de cultklassieker Withnail & I laten signeren. Paul tekende er nog een pijltje bij, voor het geval ik 'm niet zou herkennen. :)

Met Paul McGann

Een van de allerleukste gasten was ditmaal toch Anneke Wills. Ze speelde Polly, een companion van de tweede Doctor, Patrick Troughton. Haar onlangs verschenen en bejubelde autobiografie, Self Portrait, was de hoofdreden voor haar komst naar de conventie, dus uiteraard gekocht en laten signeren. Het was in dit geval een beetje Dutchies onder elkaar, want Anneke heeft een Nederlandse moeder. Fantastisch mens. Koopt allen haar boek! ;-)

Met Anneke Wills

P.S. Voor de weinigen bij wie geen lampje gaat branden bij deze namen: klik op de link en ontdek waarom je Tom, Paul en Anneke hoort te kennen. ;-)

De eindstrijd van Rama

King of Ayodhya: Book Six of the Ramayana
Auteur: Ashok K. Banker
2006 - Orbit Books, 502 pagina's

Ashok Banker heeft zijn schrijftalent de afgelopen jaren in dienst gesteld van twee pijlers in de Indiase cultuur: het epische gedicht de Ramayana en de Mahabharatha.
King of Ayodhya is het zesde en (voorlopig) laatste deel van het Indiase epos de Ramayana, herverteld in modern proza. In het vorige deel, Bridge of Rama, lieten we Hanuman achter op het eiland Lanka na een mislukte poging om Sita, de geliefde van Rama, weg te halen uit de klauwen van demonenheer Ravana. Aan het begin van King wordt nog met man en macht - in dit geval met vanar, beer en macht - gewerkt aan de lange brug om Rama en zijn leger over het grote waterlichaam naar Lanka te brengen. Of en hoe dat lukt laat ik allemaal in het midden, maar Rama weet uiteindelijk het eiland te bereiken en dan breekt de moeder aller mythische oorlogen uit. Ik schat dat er dik 200 pagina's zijn ingeruimd voor de strijdtaferelen, die in alle bruutheid en vaak zeer gedetailleerd worden beschreven. Het is eigenlijk meteen het minst boeiende deel in de vertelling tot dan toe, want 200 pagina's met alleen brute gevechten - hoe goed beschreven ook - is mij een tikje too much.
Al haast ik me te zeggen dat de lengte van die strijdtaferelen het enige minpunt is, want er valt weer veel te genieten als Ravana zijn duistere magie de vrije loop laat. En de filmische stijl van Banker blijft meeslepend, met name in de verbluffende passages met de transformatie van het eiland Lanka door zwarte natuurmagie, en ook in de titanenstrijd tussen Hanuman en Kumbha-karna, de bergachtige monsterbroer van Ravana.
Met King of Ayodhya wordt de zesdelige reeks groots afgesloten. Het is geen wonder dat Ashok Bankers deur wordt platgelopen door filmproducers die een megaverfilming van uitgerekend zijn versie van de Ramayana wel zien zitten. Maar de schrijver zelf heeft inmiddels uit onvrede over de behandeling van zijn werk door westerse uitgevers - die dit Indiase cultuurgoed te vaak in het hokje fantasy wilden stoppen - besloten om de westerse publicatierechten terug te kopen, zodat deze reeks binnenkort alleen nog in India - en in Bankers "director's cut" - te krijgen valt.

9/10

140 jaar Bruna

Gisteren ben ik met vertaalpartner Marga B. binnengewaaid in de eerste etage van de Utrechtse Winkel van Sinkel, want daar vond het jubileumfeest plaats van uitgeverij A.W. Bruna. Normaal mijd ik feesten en partijen en recepties vanwege de drukte, als vertaler ben ik een kluizenaarsbestaan op een zoldertje gewend, maar af en toe moet je je gezicht eens laten zien.
A.W. Bruna bestaat in 2008 dus 140 jaar! En dat werd gevierd met hapjes, drankjes en als promogimmick stond er nog een pokertafel, maar wij waren vooral binnengewaaid om nu eens face to face kennis te maken met onze ploetermoeder-redactrice en Elizabeth George-redacteur (binnenkort acquisiteur). Dat is in de stampvolle Sinkelwinkel wonderwel gelukt.
Bij het vertrek uit het pand stond de onvermijdelijke 'goodiebag' gereed. De inhoud voor nieuwsgierige aagjes: Frederick Forsyths De vuist van God (die ik nog niet heb gelezen, dus die kan nu op de ongelezen stapel naast het bed), een dvd met Polygoonbeelden van mijn geboortejaar 1969, een mooie vulpen van Signatuur (imprint van Bruna) en het vraagkaartspel Ja-maar. Toen we over de rode loper de avond in liepen, moesten we constateren dat 'de Slegte' de deuren had gesloten. Al was dat misschien maar goed ook...

Zie ook: www.awbruna140jaar.nl

Woord van de week

Het lijkt er sterk op dat 'ploetermoeder' standhoudt als nieuw Nederlands woord. De media pikten het woord al snel op na publicatie van Fiona Neills Het geheime leven van een ploetermoeder bij uitgeverij Bruna, maar je moet toch afwachten of het woord langdurig in gebruik blijft. Nu we ruim een halfjaar verder zijn, blijft het woord nog steeds opduiken. Zo werd het 14 januari 2008 zelfs uitgeroepen tot woord van de week door de taaladviesdienst van de Vlaamse overheid.
Als Marga B. en ik met de vertaling van 'slummy mummy' de nieuwe editie van de Dikke Van Dale halen, zullen we er een glaasje op drinken. Zo vaak komt het niet voor dat je een nieuw woord aan de Nederlandse taal toevoegt.

Zierikzeesche Nieuwsbode

Vanaf vandaag zijn de jaargangen van de Zierikzeesche Nieuwsbode (1844-1998) te raadplegen via de Zeeuwse krantenbank. Mooie site. Je kunt selecties opslaan en later uitprinten of een kopie van het bewuste exemplaar nabestellen.

Als eerste ga je natuurlijk zoeken naar de voorpagina op je geboortedag, maar 13 augustus 1969 staat er niet bij. Wel 14 augustus 1969 (zie rechts). Hoofdkop 'Noord-Ierland thans op rand van burgeroorlog'. Ernaast een foto van een felle, uitslaande brand in Utrecht. De oogstverwachtingen van de vroege akkergewassen krijgen ook een prominent plaatsje toebedeeld (kijk, aan dat soort nieuws heb je tenminste wat! dan weet je wat je op je bord kunt verwachten). Ook kopjes met van dat mooie ouderwetse taalgebruik, zoals 'Levensgeesten na 24 uur opgewekt' over een verdronken jongetje dat op wonderlijke wijze is gereanimeerd. Leuk om digitaal in al die kranten te kunnen bladeren.
Als tweede zoekterm voer je je eigen naam in. Zo kwam ik terecht bij twee tekeningen die ik op mijn dertiende naar de krant heb gestuurd. Ik was dat al vergeten, maar nu weet ik het weer. Ik heb die ooit getekend voor De Zeeuwse Babbelaar, volgens mij was dat de vrijdagse jeugdrubriek in de Nieuwsbode, en hoewel de krantenmijnheer dacht dat het onderstaande een krantenbezorger moest voorstellen, weet ik dat het Jeff Bridges of Bruce Boxleitner (daar wil vanaf wezen) moest voorstellen uit de sf-film Tron. Ik heb er alleen een Zierikzeesche Nieuwsbode bij getekend. Wat een talent, hè?

Het wonderbaarlijke voorval

The curious incident of the dog in the night-time
Auteur: Mark Haddon
2004 - Vintage Books, 272 pagina's

"My name is Christopher John Francis Boone. I know all the countries of the world and their capital cities and every prime number up to 7,507."

Aan het woord is de ik-verteller van Mark Haddons grappige, originele mysterieroman. Christopher is een vijftienjarig jochie met het syndroom van Asperger. Hij is keigoed in wiskundige logica en beschikt over een fotografisch geheugen, maar door zijn autistische inslag heeft hij geen kaas gegeten van menselijke relaties. Niet dat hij ooit kaas zou eten, want kaas is geel en hij houdt niet van de kleuren geel en bruin. En ook niet van aangeraakt worden en vreemde mensen of onbekende situaties. Maar hij houdt wel van Sherlock Holmes, alleen weer niet van Sir Arthur Conan Doyle want die geloofde in elfjes en die bestaan niet. Dus als hij Wellington, de hond van de buurvrouw, dood aantreft op het gazon, doorprikt met een hooivork, besluit hij zijn leefwereldje te doorbreken om op zoek te gaan naar de moordenaar van de onfortuinlijke poedel. En bij dat moordonderzoek ontdekt en beleeft hij meer dan hij ooit had kunnen vermoeden.
Je kunt aan de getallen boven de hoofdstukken meteen zien dat dit boek anders is dan anders. Het begint met hoofdstuk 2, dan volgt 3, 5, 7, 11 et cetera. Allemaal priemgetallen. Als je verder bladert zie je ook steeds plaatjes langskomen (grafiekjes, plattegronden, lijstjes) of typografische merkwaardigheden, zoals een dicht op elkaar gedrukt letterblok met alle namen van alle naambordjes die Christopher in een flits opslaat in zijn geheugen.
We zien alles door de ogen van de autistische ik-figuur en de schrijftrant lijkt eigenlijk nog het meest op een dagboek met stream-of-consciousness. Het dendert voort en voort. Soms is dat toch iets vermoeiend, want Haddon (of Christopher?) lapt alle vertelconventies aan zijn laars en put zich uit in constructies als 'En toen zei ik dit, en toen zei hij dat, en toen zei ik dit...' Als je daar een vertelstem bij zou denken, krijg je waarschijnlijk het idee dat het in sneltreinvaart wordt voorgelezen door dat ene neurotische typetje van Kees van Kooten ('Dus... want... of... en...').
Het mysterieverhaal wordt regelmatig onderbroken met grappige terzijdes en allerhande observaties, want zijn schooljuffrouw heeft 'm verteld dat je in een boek moet beschrijven wat je ziet. Alleen beschrijft Christopher dan bijvoorbeeld hoeveel gaatjes er in de gaatjesschoen van een meneer zitten.
Een erg leuk boekje dat enig inzicht verschaft in de denkwereld van een autistische jongen. Het doet je ook anders kijken naar je eigen denkwereld, want als ik een bordje zie staan met 'Keep off the grass' snap ik wel dat je daar niet op het gras mag lopen. Christopher vindt dat bordje helemaal niet logisch, want er zou moeten staan Keep off the grass around this sign of 'Keep off all the grass in this park... because there is lots of grass you are allowed to walk on.' Maar ik snap dan weer de ballen van de wiskundeproblemen die Christopher zo uit zijn mouw schudt.

8/10