Underworld: Evolution (2006)

Kate Beckinsale wurmde zich opnieuw in haar latex stoeipakje voor het vervolg van Underworld. Net als het begindeel niet veel meer dan een tijgernootjesfilm, of in dit geval weerwolfnootjesfilm, voor de lekkere trek. In UE gaat oervampier Marcus op zoek naar zijn ingetombde tweelingbroer en oerweerwolf William. Terug dus naar de oorsprong van de eeuwenoude strijd tussen de clans der Death Dealers en Lycans. Het is de taak van vampierin Selene (Beckinsale) om de bevrijding van William te voorkomen.
Amusante, redelijk geslaagde snack, met een leuke bijrol van Sir Derek Jacobi als "de Abraham" van alle vampiers en weerwolven. Waarom dit deel in Europa nu meteen is verbannen naar de dvd-schappen en geen bioscooprelease heeft gekregen? Zo veel minder dan Underworld vond ik 'm niet. Een huurtipje voor iedereen die het eerste deel vermakelijk vond, want dit is meer van hetzelfde en dat is ook de functie van sequels.

Trailer Underworld: Evolution

Oehoeboeroe formateur?

Hahaha. Ik moest vanochtend erg lachen om dat voorstel van een Haagse journalist in de Volkskrant voor een tweede informateur namens de Partij voor de Dieren:

"Marianne Thieme moet gewoon een gezaghebbend dier voordragen als tweede informateur. Zou Oehoeboeroe een goeie match zijn met Rein Jan Hoekstra? Of moeten we gezien de complexe verkiezingsuitslag eerder denken aan een oplossingsgerichte figuur als Tom Poes?"

Oehoeboeroe op verkenningsgesprek bij Wouter de Boskabouter. Ik zie het al helemaal voor me. :)

Paradise Now (2005)

De eerste Palestijnse film die werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Buitenlandse Film. Ik kan me herinneren dat dat tot controverse heeft geleid in de VS, maar de tegenstanders zullen waarschijnlijk nooit de film hebben gezien want daarin wordt geen stelling genomen voor of tegen Israël. Het toont wel op zeer krachtige wijze de mentale en morele gevolgen van de Israëlische bezetting voor de Palestijnse bevolking, vooral het gevoel van ontmenselijking.
Paradise Now gaat over twee Palestijnse vrienden die uit machteloosheid een laatste verzetsdaad willen plegen met een zelfmoordaanslag in Israël. Regisseur Hany Abu-Assad heeft hun twijfels, hoop en angsten op sublieme thrillerachtige wijze vastgelegd. Virtuoos uitgevoerd met geweldige hoofdrollen van Kais Nashif als Saïd en Ali Suliman als Khaled. Toch wel de beste film over het menselijk gezicht achter terrorisme die ik heb gezien sinds The Terrorist van Santosh Sivan. Echt een aanrader.

Trailer Paradise Now

Walk the Line (2005)

Voor mijn huur-dvd's ben ik een beetje afhankelijk van welke titels MovieMile nu weer stuurt van mijn wenslijstje. Blijft altijd een verrassing. Gisteren was het de beurt aan de biopic over Johnny Cash met Joaquin Phoenix. Ik heb eerlijk gezegd nooit veel gehad met de muziek van Cash. Ik ken het nummer Ring of Fire, de gevangenisplaat en dan houdt het wel zo'n beetje op... Niettemin een film die ruim twee uur boeit, vooral door de goede rol van Phoenix en Reece Witherspoon als June Carter. Het verhaal is natuurlijk behoorlijk cliché geworden (seks, drugs & country 'n roll) en ook filmisch gezien haalt Walk the Line het niet bij een eerdere biopic als Ray over Ray Charles. WtL drukt te vaak precies op de juiste knopjes op het juiste moment. Dat werkt wel, maar ik vond het daardoor minder inspirerend verteld dan bij Ray. Al speelt ongetwijfeld mee dat ik meer heb met de soul van Charles. Wel leuk om de cover van Dylans It ain't me babe te horen. Meteen een van de beste nummers in de film. ;)

Trailer Walk the Line

Een wereldprimeur

Jaja, nu de tomatensoep van de SP en het kopje koffie (met veel melk uiteraard, niet al te zwart) van Geertje na de verkiezingen zijn genuttigd en ze vandaag bij Bea moeten verschijnen, verkeer ik nog altijd in een roes over de twee zetels van de partij voor de beestjes. Dat moet je me maar niet kwalijk nemen, maar ook de Volkskrant kopt vandaag: Wereldprimeur in Haags parlement. De eerste landelijke partij ter wereld die specifiek is gericht op dierenwelzijn. Ik hoorde de man achter het Kieskompas in Casa Luna nog schamperen over de partij (het is dus niet per ongeluk dat de PvdD was vergeten bij Kieskompas) omdat er zo veel dingen belangrijk zijn en dan ga je je een beetje druk maken over dierenwelzijn. Zulke reacties hoor je vaker, maar ik was het roerend met Marianne eens in het smurfendebat: als je niet eens mededogen kunt opbrengen voor de 500 miljoen dieren die alleen al in Nederland elk jaar over de kling worden gejaagd, hoe kun je dan oog hebben voor de andere zwakkeren in een samenleving? Het zal wel niet voor niets zijn dat sociale partijen ook de diervriendelijkste partijen zijn.
Als Jan en JP nu eens als verantwoordelijke kerels gaan onderhandelen, moet zo'n coalitie toch ook niet onmogelijk zijn. Gisteren bij P&W schonk de tovenaar van Oss voorzichtig al water bij de wijn van het CDA. Als het CDA na hun avonturen met de VVD nu eens terugkeert naar hun sociaal-christelijke profiel zou het verkoopbaar moeten zijn aan de achterban van beide partijen. We wachten af hoe machtsdronken beide heren de onderhandelingen in gaan, maar ik ben in elk geval blij dat er een diervriendelijke kamermeerderheid is ontstaan. Hopelijk betaalt zich dat uit in een socialer beleid voor dier en mens.

Dierendag!

Het is woensdag 22 november. De dag waarop Wouter Bos met een ongeldige stemkaart op het stembureau komt en Marianne Thieme in de Tweede Kamer. Ik ben Kees van Koo... o, nee... Gert-Jan Kramer en ik stem Partij voor de Dieren punt NL. :)

Oasis (2002)

"In essentie is de liefde een fantasie die gedeeld wordt door twee mensen," aldus Zuid-Koreaanse regisseur Lee Chang-Dong. In 2002 draaide hij Oasis over de onwaarschijnlijke liefde tussen de sociale misfit Jong-du "de generaal" Hong (Sol Kyung-gu) en het spastische meisje Gong-ju "de prinses" Han (Moon So-ri). Jong-du heeft in de gevangenis gezeten omdat hij dronken achter het stuur een straatveger zou hebben doodgereden. Na zijn vrijlating zoekt hij uit wroeging de familie van het slachtoffer op en raakt gefascineerd door Gong-ju, de zwaar gehandicapte dochter van de overleden straatveger. Ze wordt door haar naaste familie vooral beschouwd als een last en aan haar lot overgelaten. Jong-Du ziet de vrouw achter de handicap en zo ontspint zich een relatie die niet wordt begrepen door de buitenwereld.
Oasis is allesbehalve een suikerig tranendal en weet op zeer creatieve wijze om te gaan met verwachtingen en vooroordelen. Lichtelijk ontwrichtend, magnifieke hoofdrollen, ijzersterke opbouw en een aantal wonderschone magisch-realistische scènes waarin we de verliefdheid tussen Jong-du en Gong-ju door hun ogen beleven. Een van de mooiste films die in de laatste vijf jaar uit Zuid-Korea is gekomen.