Mijn verschijning had iets tijdloos: ik had geen leeftijd omdat ik een eeuwige pelgrim was naar een immer wenkende horizon.Het moest het boek worden dat alle andere boeken overbodig maakte. Dat is het uiteraard niet geworden en we kunnen dat streven verwijzen naar het rijk der Reviaanse ironie. Violet en dood is wel Reve's meest autobiografische fictiewerk (bij Reve weet je het immers nooit, al vertelt hij altijd de waarheid, beste bloglezertjes). Zoals de titel aangeeft vormt de dood een centraal thema, zoals in al het werk van Reve, en het boek bestaat uit één lange gedachtestroom met de begrafenis van buurjongen Jean-Luc als omlijsting. Alle thema's komen hier samen: de dood dus, de liefde (en de totale overgave op z'n Reviaans), God, Maria en de Katholieke Kerk, kunst, de verfoeide intellectuelen, het eeuwige schuldgevoel, de waanzin en het wonder van het leven, en de aanbidding van de Mededogenloze jongen. Violet en dood zou je bekentenisliteratuur kunnen noemen en leest als een lange brief gericht aan de lezer. Afwisselend hilarisch en licht ont- of beroerend naar gelang de voorkeur.
16 januari 2007
Het boek van violet en dood
Het boek van violet en dood, Gerard Reve. (1996, Pandora Pocket [tiende druk], 254 blz)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Goh, dat is al een hele tijd geleden dat ik dit boek gelezen heb. Wat ik er nog van weet is voornamelijk dat het me enorm tegenviel. Nog wel wat Reviaanse trucjes maar het leven was eruit. Zonde.
Reve valt misschien iets te vaak in herhaling bij dit boek, maar er staan toch mooie en zeer komische passages in. Het lijkt soms wel uit de losse pols te zijn geschreven, strooiend met anekdotes en mijmeringen. Haalt niet het niveau van zijn oude werk, deels omdat het zo ongestructureerd lijkt, maar ik vond het altijd nog aangenaam leesvoer. :)
Een reactie posten